Dit wordt een bijzonder verhaal. Niet omdat we een telefoon opduiken uit een diepe gracht of een verloren voorwerp na uren zoeken terugvinden. Nee, dit verhaal loopt net even anders.

We krijgen een WhatsApp van Lars:

“Ik heb het vermoeden dat mijn telefoon bij het uitstappen in de gracht is gevallen
Herengracht 93
Hebben jullie spoedig tijd?”

Dat hebben we zeker. Alleen moeten we eerst nog een vergunning regelen bij de gemeente. In Amsterdam duiken we niet zonder de juiste toestemming. Terwijl de aanvraag loopt, maken wij ons alvast klaar voor vertrek. Een paar uur later stappen we met vergunning op zak in de auto richting de binnenstad.

De Herengracht is misschien wel de bekendste gracht van Amsterdam. Ooit woonden hier de rijkste kooplieden van de stad in imposante grachtenpanden. Tegenwoordig varen er vooral sloepen voorbij en verdwijnen er af en toe telefoons in het water. Tenminste, dat denken mensen vaak.

Niet veel later staan we op locatie. Het duikplan wordt gemaakt, de uitrusting opgebouwd en de zoekactie kan beginnen. De omstandigheden zijn eigenlijk best goed. Met ongeveer dertig centimeter zicht onder water kunnen we zelfs een deel van de bodem visueel inspecteren.

Maar hoe goed we ook zoeken, geen telefoon.

Dan schakelen we over op de metaaldetector. Ook zonder resultaat.

Daarna halen we werkelijk alles uit de kast. Verschillende zoekpatronen worden toegepast, rasters worden uitgezet en het zoekgebied wordt steeds verder uitgebreid. Iedere methode die we normaal inzetten bij het terugvinden van verloren telefoons komt voorbij.

Maar de telefoon blijft spoorloos.

Dat gebeurt niet vaak. Sterker nog, het komt zelden voor dat we een telefoon niet kunnen vinden wanneer de locatie nauwkeurig bekend is. Lars weet bovendien zeker dat dit de plek is waar hij hem verloren moet hebben.

De teleurstelling groeit langzaam aan beide kanten. Lars had natuurlijk gehoopt zijn telefoon terug te krijgen. En wij? Wij vinden het oprecht leuk om mensen te helpen. Juist daarom voelt een zoekactie zonder resultaat altijd een beetje zuur.

Uiteindelijk komen we uit het water. De uitrusting wordt opgeruimd en de spullen verdwijnen weer in de auto. Met een wrange nasmaak rijden we door naar de volgende geplande duiken van die dag.

Dan gebeurt er iets wat niemand ziet aankomen.

Diezelfde avond ontvangen we een bericht van Lars:

“Wat niet in het water ligt kan daar niet gevonden worden…… De telefoon is gelukkig terecht. Hij lag toch ergens in huis (op een niet logische plek). Het lag niet aan jullie zoeken. In ieder geval bedankt voor het helpen zoeken.”

Ineens valt alles op zijn plek.

De telefoon lag dus helemaal niet op de bodem van de Herengracht. Geen wonder dat onze zoekpatronen, metaaldetector en ervaring niets opleverden. Je kunt veel vinden onder water, maar een telefoon die thuis ligt blijft een lastige uitdaging.

Gelukkig heeft Lars zijn telefoon teruggevonden en kunnen wij achteraf ook weer lachen om deze bijzondere zoektocht. Soms is de beste vondst uiteindelijk de ontdekking dat iets nooit verloren is geweest.