Aanmeren eindigt met een duikactie bij KDZRV aan Wantij

Een plons op een rustige steiger

We krijgen een telefoontje van Carolien:
“Jullie duiken toch spullen op? Mijn telefoon is in het water gevallen bij de Koninklijke Dordrechtsche Roei- en Zeilvereeniging.”

Dat klinkt bekend.

Voor de zekerheid vragen we nog even door. Is het midden op het water gebeurd of langs de steiger? Gelukkig dat laatste. Tijdens het aanmeren bukte Carolien zich even en precies op dat moment gleed haar telefoon uit de binnenzak van haar jas. Met een sip gezicht zag ze het toestel langzaam verdwijnen, steeds verder wegzakkend van de steiger.

Nog heel even probeerde ze zelf iets te zien of te pakken, maar al snel was duidelijk: dit wordt niets. En zelf het water in gaan? Daar heeft ze, heel verstandig, van afgezien.

Watersport met een lange geschiedenis

De plek waar dit gebeurt is allesbehalve zomaar een steiger. De Koninklijke Dordrechtsche Roei- en Zeil Vereeniging, afgekort KDR&ZV, heeft een rijke historie. Van oorsprong is het een roei- en zeilvereniging, maar doordat leden al vroeg met eigen boten voeren, groeide de vereniging uit tot een volwaardige jachthaven voor zowel zeil- als motorboten.

Vandaag de dag bestaat de vereniging uit drie afdelingen: een haven-, roei- en zeilafdeling. Onder het motto ‘voor en door de leden’ staat de vereniging al generaties lang voor sportiviteit, competitie en gezelligheid. En dat alles op wateren die Dordrecht al eeuwenlang vormgeven.

Op naar het Wantij

De afspraak is snel gemaakt. Alle teamleden hebben toevallig tegelijk tijd, dus springen we in de auto richting Dordrecht. Naar het Wantij. Deze waterweg loopt vanaf de Biesbosch bij de Merwede richting de stad en snijdt het Eiland van Dordrecht letterlijk in tweeën.

Bijzonder detail: ondanks de ligging landinwaarts kende het Wantij vroeger flinke getijverschillen. Daar dankt het water zelfs zijn naam aan. Stroming, diepteverschillen en slib zorgen hier nog altijd voor verrassingen onder water.

Alles zit mee (behalve de telefoon)

Eenmaal aangekomen valt meteen alles op zijn plek. Heerlijk weer, nauwelijks wind, een zonnetje, een aardige dame en de auto praktisch naast de steiger. Alles zit mee. Nu alleen die telefoon nog.

De spullen worden op de steiger klaargezet en tijdens het opbouwen gaan zelfs de jassen uit. Carolien is die dag actief als roei-instructeur en lacht: “Lekker weer hè, ook ik heb teveel kleding aan.”

Niet veel later is Marja zich aan het omkleden. Jas uit, droogpak aan, set op de rug, communicatiecheck en als team zijn we klaar.

Koud water, helder resultaat

Even later ligt Marja in het water. De nachten zijn nog koud en dat merk je. Het water is 3,4 graden. Aan de afdaallijn zakt ze rustig af. Tot haar verrassing is er zicht.

Maar geen telefoon.

Omdat Carolien al had aangegeven dat ze het toestel schuin zag wegzakken, zoekt Marja iets verder van de steiger. En terecht. Op ongeveer twee meter afstand ligt de telefoon rustig op de bodem de wachten op de grijpgrage handen van een duiker!

Bingo.

Compleet en tevreden

Carolien neemt de telefoon dankbaar in ontvangst. In het hoesje zitten ook pasjes. Alles compleet? Check.

Wij ruimen de spullen op en dit keer slaan we het aanbod niet af: een lekker kopje koffie op de steiger. Weer iemand blij gemaakt. En daar doen we het voor.