Bliksemsnelle berging van steigerplaten in het Ketelmeer

Van de Maas naar de polder: Bliksembezoek aan Schokkerstrand

We hebben net afscheid genomen in Venlo en rijden met een voldaan gevoel weer richting Rotterdam, maar de rust is van korte duur want net voor we de snelweg op rijden worden we gebeld door Edwin, de enthousiaste havenmeester van Marina Schokkerstrand. Even voor de lezers die niet direct een topografische kaart in hun hoofd hebben, dat is in de buurt van Urk en vanaf Venlo is dat een rit van ruim twee uur.

De locatie waar we naartoe snellen is overigens historisch zeer interessant, aangezien het Schokkerstrand vernoemd is naar het voormalige eiland Schokland. Dit eiland was vroeger een kwetsbaar stukje land in de Zuiderzee dat in 1859 op bevel van de koning werd ontruimd vanwege het overstromingsgevaar, maar tegenwoordig ligt het als een soort “eiland op het droge” in de Noordoostpolder en staat het zelfs op de UNESCO Werelderfgoedlijst. Wij ruilen de Limburgse gezelligheid dus in voor de weidse polderlandschappen en frisse wind.

Drijvende steigers

Edwin vertelt ons door de telefoon dat ze in de haven druk bezig zijn met de drijvende steigers en een vingerpier aan het inkorten waren. Een vingerpier, ook wel vingersteiger of zijsteiger genoemd, is een smalle, lange aanlegsteiger die loodrecht op een hoofdsteiger in een jachthaven is bevestigd, welke worden gebruikt als zijsteiger om boten in hun eigen “ligbox” veilig af te meren. Bij het inkorten van deze constructie ging het echter hopeloos mis, want twee grote dekplaten schoven zo het water in, direct gevolgd door een grote steeksleutel die blijkbaar ook besloot dat een duik-uitje een goed idee was. We spreken met Edwin af dat we meteen vanuit Venlo doorrijden, wat betekent dat we rond twaalf uur met het voltallige duikteam aanwezig zullen zijn.

En precies om twaalf uur staan we met onze wagens voor de slagboom van de jachthaven, die gelukkig direct voor ons opengaat, wat dan ook wel weer handig is voor de doorstroming. We rijden door naar de haveningang waar we ons melden en meteen heel leuk worden ontvangen door het team van de marina. Edwin vertelt ons met een grote glimlach dat hij ons al een tijdje volgt op de sociale media en dat hij erg blij is dat hij nu eindelijk weet bij wie hij moet zijn als de nood aan de man is. Maar goed, we zijn hier niet alleen voor de gezelligheid, dus we schakelen direct over naar de bekende Rotterdamse mentaliteit: Niet lullen maar poetsen, eh, duiken in dit geval.

Vingerpier

We lopen gezamenlijk naar de betreffende vingerpier waar de platen op de bodem moeten liggen te rusten tussen het sediment. Heffen doen onze duikers niet, maar een touwtje vastknopen kan en mag wel, dus we maken ons op voor een efficiënte bergingsoperatie. Het water is hier ongeveer vier meter diep en het team heeft na een korte blik op de situatie al snel een solide werkplan gemaakt. Het is tijd om alles klaar te maken, de grote duikkisten gaan open, de communicatieapparatuur ligt al snel gereed en de pakken worden met routine aangetrokken. De duiksets worden zorgvuldig opgebouwd door dit team dat vaker samenwerkt en net nog heeft kunnen “oefenen” in Venlo, welk verhaal je overigens kunt teruglezen in de blog over de bigbag in de schroef.

Tijd om te beginnen

Niet veel later ligt de duiker in het water en binnen een minuut is er, ondanks dat er totaal geen zicht is onder het wateroppervlak, de eerste plaat gelokaliseerd op de bodem. Het is een kwestie van goed voelen, vastmaken, checken en dan komt de duiker weer even boven om het teken te geven dat er begonnen kan worden met het handmatige tilwerk vanaf de steiger.

Niet veel later komt de eerste enorme dekplaat weer glimmend, nou ja, bijna, eerst even afspuiten, boven water. De andere plaat moet volgens de berekeningen iets verderop in de box liggen en ook die is dankzij de ervaring van onze duiker snel gevonden. Het ritueel herhaalt zich: vastmaken, duiker naar boven en de tweede plaat is weer veilig op het droge.

Nog niet klaar…

Maar Edwin wil natuurlijk ook heel graag zijn moersleutel terug, want goed gereedschap is het halve werk en dat laat je niet zomaar achter bij de vissen. De duiker daalt dus nog één keer af naar de bodem van de haven en net als de eerste bubbels boven komen, is ook de duiker zelf weer boven met de moersleutel triomfantelijk in zijn handen. Edwin, de havenmeester, is nu extra blij en de sfeer op de steiger is opperbest.

Het aankleden voor deze actie duurde eigenlijk weer veel langer dan het daadwerkelijke duiken zelf, maar dat is vaak het teken van een goede voorbereiding. We hebben hierna gelukkig nog tijd voor een welverdiende kop koffie voordat we de lange rit terug naar Rotterdam aanvaarden, wat weer een reis van twee uur zal zijn. We plannen wel een noodzakelijke pitstop in, want het is inmiddels hoog tijd voor de lunch. Maar ook nu blijkt weer dat de dag van een duiker nooit voorspelbaar is, want net als we willen vertrekken, gaat de telefoon alweer voor de volgende klus.