De Schokkerhaven in Nagele is vandaag onze bestemming. We krijgen namelijk een dringend berichtje dat er een scheepsschroef verloren is. De eigenaren wilden hun boot netjes aanmeren in een box, maar tijdens een stukje achteruitvaren gaat het mis en heeft de boot plotseling geen voortstuwing meer. De vraag aan ons is helder, namelijk: kunnen jullie hem opduiken?

Rond het middaguur melden we ons bij de eigenaar. Hij laat vriendelijk de slagboom omhoog en regelt direct een kar, zodat we met al onze zware duikspullen gelijk kunnen doorlopen naar de zeilboot met de mooie naam Eliv.

De Schokkerhaven heeft een bijzondere historie, want ze werd in 1940 aangelegd als werkhaven voor de dijkwerken en bedijking van de Noordoostpolder. De haven dankt haar naam aan het vlakbij gelegen voormalige Zuiderzeeeiland Schokland, waar de vissers vroeger vochten tegen het woest oprukkende water.

Onderweg krijgen we gelijk te horen wat er precies is gebeurd. Mevrouw vertelt dat ze behoorlijk wat gas gaf in z’n achteruit toen ze de box in wilden draaien. Dat belooft wat, want hard gas geven in een bocht betekent dat de schroef meters ver weg kan liggen.

Zodra het team klaar is, gaat de duiker het water in. Diverse baantjes worden zorgvuldig gemaakt, maar helaas zonder resultaat. Dan volgt er toch een plotselinge verandering van het plan. Mevrouw, die aan het manoeuvreren was met de boot, bemoeit zich er namelijk ook mee en vertelt: “Ik heb wel een keer vol gas gegeven maar daarna heb ik nog vooruit gevaren. Pas in de box gaf ik een klein tikje in zijn achteruit toen het mis ging. Ik denk dat hij hier vlakbij ligt.”

We besluiten om dan toch maar eerst direct rondom de boot te zoeken. Dat blijkt een uitstekend plan te zijn. Al gelijk bij het afdalen krijgen we een mooi signaal. Met de vrije hand wordt er aandachtig gevoeld, en rechtopstaand, toch wel redelijk ver weggezakt in de diepe modder, vindt de duiker de verloren schroef. Totaal verbaasd dat de duiker alweer boven komt, roept de duiker: “Hier is hij hoor!” Nog verbaasder vragen de eigenaren: “Wat moeten we nu?” De duiker moet er eigenlijk smakelijk om lachen, en zijn antwoord is dan ook heel droog: “Aanpakken!” Zo is de schroef toch nog redelijk snel gevonden, wat zorgt voor opgeluchte eigenaren en ontzettend blije gezichten.