Duikactie langs de kade levert portofoon van handhaving op

Een portofoon met een nat avontuur

Het is maandagmiddag als de telefoon gaat. Jochem hangt aan de lijn en komt meteen ter zake. “Marja kan je duiken in Leiden?” Twee dames van de handhaving staan te wachten op een duiker. Locatie, de Maliebaan in Leiden. Er is een portofoon in het water gevallen.

Sommige klussen plan je ruim van tevoren, deze niet. We laten het werk waar we mee bezig zijn vallen en beloven dat we er binnen een uur zijn.

Een stad vol historie en water

Leiden is zo’n stad waar water overal is. De grachten kronkelen door het historische centrum en waren ooit van levensbelang voor handel en verdediging. De Maliebaan ligt in een gebied waar vroeger werd gewandeld, gespeeld en waar de stad zich langzaam uitbreidde langs het water. Tegenwoordig is het een rustige plek, maar vergis je niet, onder het oppervlak ligt een wereld vol verrassingen.

We komen zelfs een kwartiertje eerder aan dan gepland. De auto van de handhaving staat al klaar. Een klopje op het raam en daar is Danique. “Zijn jullie het duikteam?”

We knikken bevestigend en niet veel later staan Danique en Tess buiten. Met een lichte lach beginnen ze hun verhaal.

Hoe een simpele melding anders eindigt

Ze kregen een melding over een bootje dat nog maar met één touw vast zat aan de kade. De boeg lag al half het water op, niet ideaal. Samen lukte het de dames om de boot weer netjes evenwijdig aan de kade te krijgen. Missie bijna geslaagd, dienst bijna voorbij, dat gevoel.

Alleen, toen ging het mis.

Tijdens het vastmaken van de tweede lijn glipt de portofoon uit de hand en verdwijnt met een plons in het water. Er wordt nog een dappere poging gedaan met een hark, maar dat blijkt al snel kansloos. De bodem geeft niets prijs en het zicht is nul.

Gelukkig herinnert Danique zich dat we eerder de Leidse handhaving hebben geholpen bij een andere duikactie. Toen mochten we Johan en collega’s helpen. Een telefoontje later staan wij dus langs de kade.

Ondiep water, toch een uitdaging

Tijdens het opbouwen van de uitrusting laten we alvast een trap in het water zakken. Al snel blijkt dat het helemaal niet diep is. Je zou bijna denken, dat pakken we even met de hand. Maar ervaring leert dat juist dit soort plekken verraderlijk kunnen zijn. Zachtee bodem, troebel water en voor je het weet ligt iets net buiten bereik.

Dus toch gewoon professioneel aanpakken. Marja gaat volledig uitgerust het water in. Eenmaal beneden merkt ze al snel dat het dichter bij de boot nog ondieper is dan gedacht. Het voelt bijna alsof je door modder loopt in plaats van zwemt.

Zoeken, luisteren en vinden

Op de plek die wordt aangewezen blijft het stil. Geen duidelijk signaal van de metaaldetector, in ieder geval niet het signaal waar we op hopen. Dan maar het zoekgebied iets vergroten. Een meter verder, nog een halve meter erbij.

En dan ineens, een helder en herkenbaar signaal. Dat zijn de momenten waar alles samenkomt. Rustig zoeken, goed luisteren en vertrouwen op de apparatuur.

Niet veel later komt Marja boven met de portofoon.

Een nat einde met een lach

Opgelucht wordt de portofoon aangepakt. Missie geslaagd. We geven nog een droogadvies mee, maken een foto en praten nog even na. Danique en Tess lachen en zeggen bij het afscheid, “tot de volgende…..”

Wij kijken elkaar aan.

Dat soort uitnodigingen slaan we natuurlijk niet af!