We krijgen een e‑mail van Piet via onze contactpagina:
“Mijn vriendin heeft haar armband verloren tussen de stijger en een bootje. Het is daar ongeveer 2m diep.”

Al snel schakelen we over naar WhatsApp. Piet vertelt dat Agnes haar rosé gouden armband verloor toen ze uit de boot stapte. Het is al laat op de avond en de armband ligt er inmiddels meer dan een week, dus grote spoed is er niet. We spreken af om de volgende dag te duiken.

De Lange Vaart in Lelystad is een typisch stukje nieuw‑Nederland. De stad werd in de jaren zestig aangelegd op de drooggelegde zeebodem van de voormalige Zuiderzee en staat bekend om haar rechte waterwegen en moderne woonwijken. Een bijzondere plek waar land en water letterlijk door mensenhanden zijn gevormd.

Het liefst bieden we onze No Cure – No Pay vindgarantie aan, maar Piet is eerlijk: hij heeft al met een hark gezocht. En dat is precies wat we altijd afraden. Zelf zoeken verstoort de bodem en maakt het voor ons vaak lastiger. Toch gaan we vol vertrouwen op pad.

Na een lange rit van de vorige duik komen we aan bij de steiger. We bouwen de duikset op, doen de veiligheidscontroles en zodra alle lichten op groen staan gaat Jochem te water. Een laatste check van de communicatie, masker dicht, en dan klinkt het teken: duiker daalt af.

Jochem meldt dat hij een beetje zicht heeft, maar nog geen gouden slavenarmband ziet liggen. Daarom pakt hij de pinpointer erbij, een kleine maar extreem nauwkeurige metaaldetector die perfect is voor dit soort zoekacties. Het eerste signaal is een klassieker: een bierdopje. Rond, maar helaas niet van goud. Het tweede signaal is wél raak. De pinpointer doet zijn werk en Jochem heeft de armband in zijn hand.

Boven water overhandigt hij de armband aan Agnes. Ze is zichtbaar geëmotioneerd. Later vertelt ze dat het een cadeau was voor zichzelf na een bijzondere prestatie. Precies dit soort verhalen maken ons werk zo mooi. Wanneer Jochem het water uitkomt wil Agnes hem meteen een knuffel geven. “Pas op, ik ben nat,” roept hij nog, maar dat maakt haar niets uit. Piet en Agnes helpen zelfs mee met het terugbrengen van de spullen naar de auto, een flinke wandeling door het natuurgebied. Wat een service.

Wij nemen afscheid en rijden door naar de volgende klus. Het is druk, maar met dit soort momenten voelt geen dag zwaar.