Titia belt ons in paniek op vanaf een brug aan de Bloemgracht in Amsterdam omdat ze net haar gouden armband is verloren. Het gaat om een onvervangbaar erfstuk van haar overgrootmoeder, waardoor de emotionele waarde enorm is. Jochem legt haar direct uit dat we graag helpen, maar dat de veiligheid nu niet gegarandeerd kan worden door de vele rondvaartboten die voorbij denderen. We maken daarom een afspraak voor later op de avond en vragen Titia om de locatie alvast goed te markeren.

De Bloemgracht ligt in de schilderachtige Jordaan en staat bekend als een van de mooiste grachten van de stad door de vele karakteristieke geveltjes en bloemen. In dit doolhof van waterwegen varen de hele dag door talloze rondvaartboten die de bodem continu in beweging houden met hun schroeven, waardoor het een plek is waar de Amsterdamse gezelligheid letterlijk bovenop de uitdagingen van een duiker ligt.

Rond half elf in de avond staat team Marja op de brug om de situatie te peilen, maar het is nog steeds een drukte van jewelste op het water. Het is voor iedereen direct duidelijk dat we nu niet het water in gaan, dus we beloven de volgende ochtend vroeg terug te komen wanneer de stad nog slaapt. Voor Titia is dit natuurlijk een flinke tegenvaller, maar ze begrijpt gelukkig dat onze veiligheid altijd op de eerste plaats komt.

De volgende ochtend staan we in alle vroegte weer met onze auto’s op de kade en maken we ons klaar voor het duiken. Marja gaat het water in en Titia bepaalt vanaf de kant waar de boei moet komen te liggen op de plek van het noodlottige ongeval. Met de metaaldetector in de aanslag zakt Marja af naar de bodem waar het zicht met moeite twintig centimeter bedraagt, maar na veertig minuten intensief zoeken heeft ze echter nog steeds geen signaal opgevangen op de aangewezen plek.

Als de duikploegleider ziet dat ze op een heel ander punt onder wil gaan, communiceert hij met Marja: “Verkeerde plek hoor! “, maar Marja besluit tegen de instructies in haar eigen intuïtie te volgen. Ze trekt een baantje evenwijdig aan de brug en dat blijkt een gouden zet te zijn wanneer ze ineens een prachtig signaal hoort. Terwijl de kou langzaam begint toe te slaan, ziet ze iets glinsteren in het slib en pakt ze het sieraad triomfantelijk vast. Titia neemt de armband met tranen in haar ogen aan en kan bijna niet geloven dat haar overgrootmoeders erfstuk weer veilig om haar pols zit. We pakken de spullen in de auto en kijken tevreden terug op een geslaagde missie in het prachtige Amsterdam.