Emotionele duikactie aan de Prins Hendrikkade in Amsterdam

We worden gevraagd om een telefoon op te duiken aan de Prins Hendrikkade in Amsterdam. Precies op tijd arriveren we op de locatie met onze auto. Gezellig pratend gaan we op zoek naar het huisnummer van de woonboot.

Er werd al een beetje op ons gewacht en er komt iemand toegelopen. De gezellige sfeer slaat gelijk om als we het trieste verhaal horen. Maarten, een buurtbewoner, zat in een sloepje vlak bij de woonboot. Op onverklaarbare manier slaat hij achterover overboord. Bewegingsloos zakt hij naar de bodem. Al snel worden de hulpdiensten gebeld als ze hem niet kunnen vinden.

De brandweer haalde hem na 25 minuten boven water op een plek verderop. Maarten is nu, na reanimatie in het ziekenhuis. De buurtbewoners willen graag zijn contacten inlichten. Maar die staan op zijn telefoon. We horen: “We hebben de code van de telefoon, dus als jullie hem kunnen vinden?”

Het team wordt steeds stiller. Met respect vragen we nog een aantal dingen over de val, dit om de zoektocht te laten slagen. De buurtbewoners zijn duidelijk aangeslagen, maar toch krijgen we langzaam alle details. Stilletjes beginnen we met opbouwen.

We spreken de duik nog een keer door en besluiten eerst op de valplek te zoeken, mocht dit geen succes zijn gaan me door naar de plek waar Maarten uit het water is gehaald. Als Marja helemaal aangekleed is lopen we over de twee woonboten naar de derde waar vanaf we gaan duiken. Met een sprong gaat Marja het water in, haakt zich vast en het duiken kan beginnen.

Om geen plekje over te slaan gaan we baantjes trekken. Na elk baantje komt ze boven. Elke keer knikt de duikploegleider vragend “nee?” Elke keer bevestigt Marja met een nee knik terug. Dan een nieuwe aanwijzing. We kunnen misschien beter nog meer naar rechts zoeken. Maar ook daar vinden we geen telefoon.

We gaan door naar het volgende plan. Zoeken op de plek waar Maarten het water is uitgehaald. Ook daar gaan we verder met baantjes trekken. Dan in het vierde baantje vinden we de telefoon.

Rustig komt Marja boven en geeft de telefoon af. Een van de bewoners roept over de boten; ze heeft hem gevonden. Het team kijkt elkaar opgelucht aan. Blij dat we iets hebben kunnen betekenen.

Stilletjes ruimen we op, de buurtbewoners zitten apart met hun eigen gedachten en wij zo met de onze. We geven elkaar een knuffel. Dit was mooi teamwork.

Inmiddels hebben we vernomen dat Maarten het niet gered heeft, zoals ook te lezen is in De Telegraaf. We wensen een ieder die Maarten gekend heeft onze condoleance toe en wensen ze veel sterkte toe. We danken de buurtbewoners voor het vertrouwen in ons.