Een bankje, een zonnetje en een plons
We hebben een afspraak om 21:00 met Kaj, aan de Bloemgracht in Amsterdam. Als hij aankomt vertelt hij wat er eerder die dag is misgegaan. Kaj gaat met enige regelmaat naar Amsterdam, gewoon om lekker rond te lopen, een marktje te bezoeken of even helemaal niets te doen. Vaak gaat hij in zijn eentje, want dan kan je doen waar je lekker zin in hebt: rondneuzen, koffiedrinken of gewoon even genieten op een bankje aan de kade. Zo ook vandaag.

De Bloemgracht, de Herengracht van de Jordaan
De Bloemgracht ligt in het hart van de Jordaan, een van de meest geliefde en karakteristieke buurten van Amsterdam. De gracht werd aangelegd in de zeventiende eeuw, tijdens de grote stadsuitbreiding van de Gouden Eeuw, en is vernoemd naar de bloemenhandel die hier vroeger floreerde. De Bloemgracht wordt wel de “Herengracht van de Jordaan” genoemd, vanwege de rijke en goed bewaarde grachtenpanden die de kades sieren. De buurt die ooit bewoond werd door ambachtslieden en arbeiders, trekt nu bezoekers van over de hele wereld die komen genieten van de sfeer, de terrassen en de rondvarende bootjes. Het is precies dat plaatje dat Kaj vandaag ook opzocht: een bankje, uitzicht op het water en een muziekje op zijn telefoon. Tot het misging.

Bij het pakken van zijn telefoon glipte die uit zijn handen en met een mooie boog verdween hij in het water. Kaj sprong er achteraan, maar zonder resultaat. Balend vertrok hij naar huis in Zaandam.

Terug naar Amsterdam, met moeder als taxichauffeur
Diezelfde avond keert Kaj terug naar de Bloemgracht, ditmaal samen met zijn moeder, die als taxichauffeur mee mag rijden. Een fijne bijkomstigheid, want parkeren in de Jordaan is een sport op zich. Terwijl we de spullen opbouwen krijgen we nieuwsgierige vragen van de twee. Als we vertellen dat we ook regelmatig duiken bij de Zaanse Schans schieten ze allebei in de lach. “Daar wonen we vlak bij!” Al kwebbelend hebben we de duikset in gereedheid gebracht.

Fiets op de bodem, telefoon erachter
Het water is niet echt diep, maar zoals zo vaak in Amsterdam komt Marja al snel een fiets tegen, precies op de plek waar de telefoon is gevallen. Amsterdam telt meer fietsen dan inwoners, en een flink deel daarvan ligt klaarblijkelijk op de bodem van de grachten. Dat maakt zoeken een stuk lastiger: geen vrij zicht op de bodem, maar zoeken op de tast. Gelukkig is ook dat iets waar we bedreven in zijn. Systematisch werkt Marja de bodem af, centimeter voor centimeter, tot ze na een paar minuten weer boven komt. Met de telefoon in haar hand.

Een opgelucht gezicht aan de kade
Kaj kijkt opgelucht als hij zijn telefoon terugkrijgt. Een vriendelijk bedankje, een foto en dan is de avond voor iedereen goed afgelopen. Kaj en zijn moeder rijden terug naar Zaandam, wij pakken onze spullen in. Dat opgeluchte gezicht aan de kade, dat is wat ons team altijd weer blij maakt.