Dit verhaal begint met een WhatsApp bericht van Jack, de vader van Kees:

“Je gelooft het niet… Heeft ze toch weer haar telefoon te water laten vallen “

Kees is al een keer eerder door ons geholpen. Dat verhaal lees je hier.

Marja belt gelijk even op. De vader van Kees is in Italië. De rest van de familie volgt later, dus we spreken af dat we op een later tijdstip voor hen gaan duiken, die telefoon loopt niet weg. Zodra ze terug zijn gaan we een afspraak maken.

Maar daar blijft het niet bij….

De volgende dag belt paps weer op. Kees en haar broer hebben het vliegtuig gemist, met de vraag: “Kan je ook vandaag nog duiken?” We maken een afspraak voor vroeg in de middag.

Bij aankomst op locatie zitten Kees en haar broer op ons te wachten. Er is een drijvend vlot met daarop een soort bordes trap. Hier zat Kees met heel veel andere mensen toen de telefoon tussen het vlot en de kademuur terecht kwam.

Niet veel later ligt Marja in het water. Voor het vlot is het 2 meter diep. Aan de zijkant tegen de kademuur is het niet dieper dan 60 cm.

Dit gaat nog moeilijk worden denken we. En het wordt ook moeilijk. Wat Marja ook probeert, ze komt niet bij de kademuur. Ze komt even boven en doet verslag: “ik ga hem denk niet vinden. Ik kan er niet bij, maar ik ga nog een keer proberen.”

Dat was maar goed ook. De tanks die het vlot drijvend houden zittenn stijf tegen elkaar. Behalve op 1 plek, ontdekt Marja. Marja kan de kademuur aanraken, ze strekt haar armen zover mogelijk uit. Het is het enige plekje waar ze bij de kademuur kan komen. Met de toppen van haar rechterhand voelt ze iets. Het lijkt op een telefoon. De telefoon van Kees!

We weten niet wie blijer was Kees of Marja! Of misschien wel allebei.

In ieder geval weer iemand blij kunnen maken op deze zonnige dag. We wensen Kees een fijne vakantie en gaan door naar de volgende oproep.