IJslandse telefoon overboord in Delft

We staan net op het punt om naar Amsterdam te rijden, als de telefoon gaat. Aan de lijn: Rayn van Hotel Bridges House aan de Oude Delft. Een oude bekende! We doken vorig jaar al eens naar twee telefoons van zijn gasten én zijn buurman. (Lees dat verhaal hier: Duiken in Delft naar 2 telefoons).

Dit keer belt hij over een IJslandse gast: Olafur. Tijdens een etentje op het drijvende terras van de Griekse buurman is Olafur’s telefoon pardoes het water in gegleden. Of we kunnen komen? Uiteraard. Maar pas om middernacht – eerder lukt echt niet. Marja’s team zit dan nog in Kampen onder water en ikzelf moet eerst nog een duik doen in Amsterdam.

De Oude Delft: grachten, geschiedenis en… Griekse diners

De plek van het voorval is de Oude Delft, een van de oudste grachten van Nederland. Eeuwen geleden voeren hier al handelsboten, nu zijn het vooral toeristen, studenten en – zo blijkt – duikers die zich in het water begeven.

Na een korte pitstop voor koffie rijden we met gepaste spoed richting Delft. Dankzij een fijn parkeerplekje vlakbij staan we even later oog in oog met Olafur en zijn goede vriend. Ze zijn in Delft voor het North Sea Jazz Festival en hebben hun avond net iets spannender afgesloten dan gepland.

Twijfels aan tafel – waar zaten we eigenlijk?

De mannen zijn zeker van de plek waar de telefoon viel… tot ze beginnen te twijfelen. “Het eten was zó goed,” zegt Olafur, “we weten eigenlijk niet meer precies waar we zaten.” Gelukkig is Rayn ook van de partij. Samen met de mannen scrollt hij door de foto’s van de avond. “Daar! Ietsje naar rechts.” Check. Boei in het water, afdaallijn geplaatst en duikset aan.

Vondst tussen de feta en de falafel

Jochem duikt naar beneden en binnen een paar minuten is hij alweer boven. En jawel – met de IJslandse telefoon in zijn hand. Applaus op de kade. Olafur is opgelucht. Zijn reis naar het festival is gered, en ook zijn foto’s van de avond zijn niet verloren.

Een warm afscheid

We krijgen nog wat te drinken tijdens het opruimen, kletsen nog even met Rayn, nemen afscheid van onze nieuwe IJslandse vrienden en keren eindelijk huiswaarts. Tijd om het duikmasker voor een kussen te ruilen.