Nog vroeg in de avond rijden we in onze auto naar Leiden, er is namelijk een pasjeshouder te water gegaan en de grote vraag is of wij kunnen helpen. De exacte locatie van het incident is de historische Doelengracht, gelegen in het sfeervolle centrum.

De Doelengracht ligt in het historische hart van Leiden en herinnert aan het terrein waar de Leidse schutterij vanaf de veertiende eeuw oefende met hand- en kruisboog. Vandaag de dag is het vooral een prachtige, autoluwe buurt waar je met de auto weliswaar mag komen, maar absoluut niet kunt parkeren.

Het team kijkt elkaar aan, hoe gaan we dit logistieke probleem nu weer oplossen? Gelukkig is de Leidse gastvrijheid groot en krijgt een attente buurtbewoner ons al snel in de gaten. Hij vraagt direct wat we komen doen en biedt spontaan aan dat we bij hem mogen parkeren, waarna het grote hek van een meter of zes open schuift en we de auto netjes in zijn tuin kunnen parkeren.

Inmiddels zijn de gedupeerde Jelle en zijn ouders ook ter plaatse bij de gracht om het verhaal te verduidelijken. Jelle vertelt enthousiast: “Ik was bezig met het zeil van het bootje toen de pasjeshouder uit mijn zak viel. Ik zag hem eerst stuiteren op de kade en toen in het water verdwijnen.” Volgens zijn nauwkeurige schatting moet het kostbare bezit op een halve vierkante meter liggen.

Intussen zijn we druk bezig om het water te peilen om de juiste tactiek te bepalen. Het is een twijfelgeval of we een complete duikuitrusting moeten inzetten of niet. Voor de zekerheid bouwen we de volledige set op, maar we besluiten om het eerst zonder zware uitrusting te proberen.

Eenmaal in het water gaat Marja op haar knieën om de bodem af te tasten. De geavanceerde metaaldetector wordt aangegeven en op het moment dat ze het apparaat in het water steekt, schiet ze direct in de lach. Nee, het zal toch niet nu al raak zijn? Ja hoor, de detector geeft meteen een luid en duidelijk signaal. Precies op de aangewezen plek komt de pasjeshouder al na een paar tellen tevoorschijn.

We maken nog een leuke foto met de blije eigenaar en vragen voor de absolute zekerheid nog een keer naar de naam. De moeder van Jelle aarzelt geen moment en geeft antwoord met de legendarische woorden: “Dit is Jelle en het komende jaar mag hij de boot schoonmaken.”