Na een mooie duik in Loosdrecht ( Lees dat verhaal hier) zitten we eindelijk weer in de auto naar huis. Het is inmiddels bijna 23:00. Moe maar voldaan… totdat de telefoon gaat.

Jochem is bezig met zijn eigen team en vraagt: “Kun jij Kevin even bellen? Hij heeft met spoed hulp nodig.”

We bellen Kevin. Hij klinkt rustig, maar zijn probleem is dat niet:
️ “Mijn autosleutel is in het water gevallen toen ik uitstapte… En ik heb geen reservesleutel. Ik slaap anders wel in de auto hoor, geen probleem…”

Die laatste zin zorgt ervoor dat Marja het team aankijkt en vraagt:
“Rijden we nog een keer door?”
Het antwoord is unaniem: natuurlijk!

Op naar Leiden – voor de tweede keer vandaag!
Eerder die dag doken we al naar een telefoon bij de Botermarkt ( Dat verhaal lees je hier). Nu staan we bij een klein, rustig zijtakje van de Oranjegracht. Leiden, ooit een belangrijk centrum van de lakenhandel, zit vol oude grachten die ooit zijn aangelegd om goederen direct naar de pakhuizen te brengen. Tegenwoordig brengen ze vooral spullen naar de bodem…

Kevin staat ons al op te wachten. Hij is duidelijk opgelucht dat we toch nog langskomen.
“Duikje erin, sleuteltje eruit,” denken we. Maar dat blijkt iets te optimistisch.

De uitdaging:

Slechts 1,5 meter diep
Maar… vol met stenen en afval
En een dikke laag glibberige alg van 20 centimeter
En het is één losse sleutel – geen hanger, geen opvallende kleur. Gewoon… klein en metaalkleurig.

Marja zoekt een kwartier op de tast – niks. Dan maar de metaaldetector. Die blijft alleen maar piepen op alles behalve een sleutel. Na nog eens een kwartier zegt ze: “Laatste poging, gewoon met twee handen op de tast.”

En ja hoor. Twee handen, één sleutel. ️ Bingo!
De opluchting op Kevin’s gezicht is onbetaalbaar. Hij hoeft niet in de auto te slapen. En hij had écht geen reservesleutel.

Op de terugweg bellen de teams elkaar nog even: alles gevonden, iedereen veilig, wat een dag. Voor vandaag stoppen we met duiken.

Want ook ons bed roept inmiddels zachtjes: “Tijd om te duiken in de dekens…”