We krijgen een telefoontje vanuit Amsterdam, vanaf de Bloemgracht. Twee Duitse dames zijn in Nederland om een concert bij te wonen en maken natuurlijk ook een toeristisch rondje door onze hoofdstad. Alleen loopt het voor Valerie anders dan gepland. Langs de kademuur laat ze haar telefoon in het water vallen. Het is al avond en morgen vertrekken ze terug naar Duitsland, dus de vraag is duidelijk: kunnen we vandaag nog helpen?

We bekijken de agenda en beloven dat we rond elf uur ’s avonds bij hen kunnen zijn. Bijna tegelijk arriveren we op de locatie. Valerie is zichtbaar nerveus. Gaan we de telefoon vinden, zal hij nog werken? De dames zijn er niet gerust op. Terwijl we opbouwen blijven ze op afstand staan, een beetje gelaten. Logisch, het is lastig om een reddingsactie te volgen als je zelf niets kunt doen.

De Bloemgracht is een van de meest geliefde grachten van Amsterdam. De bruggetjes en oude panden vormen al eeuwenlang een schilderachtig decor dat jaarlijks duizenden bezoekers trekt. Maar diezelfde charme zorgt er ook voor dat telefoons hier regelmatig in het water verdwijnen.

Na tien minuten ligt Marja in het water. Valerie blijkt de plek perfect te hebben aangewezen. Binnen de kortste keren komt Marja alweer boven, met een telefoon die ook nog werkt. De opluchting is enorm. Valerie pakt hem voorzichtig aan en haar gezicht verandert direct van spanning naar pure blijdschap.

Op het droge geven we het droogadvies mee, inclusief ons bekende zip‑zakje met silica gel. We maken nog een leuke foto samen en nemen daarna snel afscheid. Het is laat, Valerie moet morgen terug naar Duitsland en wij zijn moe maar voldaan. Weer een mooie succesvolle dag.