Van marinehaven tot moderne jachthaven

Een oproepje van Wilco, een nieuw onderdeel van de helmstok ligt op de bodem van het water en hij vraagt zich af of wij kunnen helpen. Natuurlijk kunnen we dat. De locatie, jachthaven Willemsoord in Den Helder, is er eentje met karakter. Ooit het kloppend hart van de Koninklijke Marine, waar imposante schepen werden gebouwd en onderhouden, nu een levendige haven waar historie en recreatie elkaar moeiteloos ontmoeten. Tussen oude dokken en monumentale gebouwen verdwijnen tegenwoordig geen kanonnen meer overboord, maar wel zo nu en dan een belangrijk bootonderdeel.

Een paar weken geleden kregen we al een telefoontje van ome Jan, die zijn telefoon in precies dezelfde haven had laten vallen. Dat verhaal kun je hier lezen. Zoals dat gaat in een haven, verhalen reizen sneller dan boten, en zo kwam Wilco bij ons terecht.

Bij aankomst komt Wilco ons direct tegemoet. Opgelucht, dat vooral. Je ziet aan alles dat dit geen onderdeel is dat je even vervangt. Nog voordat we goed en wel onze spullen hebben uitgeladen, worden we al begroet door een andere boot eigenaar. Die weet zelfs waar we vandaan komen. In een haven als Willemsoord blijft weinig geheim, het is bijna alsof de kades zelf meeluisteren.

Zoeken is makkelijk, tillen is de uitdaging

We gaan meteen aan de slag. Dit keer is het zoeken niet het probleem. Een groot RVS onderdeel heeft geen neiging om weg te wandelen en zakt keurig recht naar beneden. Het ligt dus ergens precies onder de plek waar het gevallen is. Dat scheelt een hoop zoekwerk.

De echte uitdaging zit hem in het boven krijgen. Wilco legt uit dat er kleine gaatjes in het onderdeel zitten waar normaal schroeven doorheen gaan. Daar zou een haak doorheen moeten passen. Onze haken blijken net iets te enthousiast van formaat, te dik dus. Gelukkig heeft Wilco aan boord nog een setje liggen, een maatje kleiner. Dat klinkt als een plan.

Zwart water en een beetje creativiteit

Eenmaal op de bodem blijkt weer eens hoe weinig zicht er onder water is. Het water is zwart, echt zwart, dus alles gaat op de tast. Met rustige bewegingen wordt het onderdeel gevonden en wordt gezocht naar de kleine gaatjes.

Dan een klein tegenvallertje. Ook de haak van Wilco past niet. Onder water zucht je dan even, voor zover dat kan met een volgelaatmasker. Maar zoals zo vaak zit de oplossing in creatief denken. Marja heeft nog een lamp aan haar uitrusting hangen. De bevestiging daarvan is precies klein genoeg. Met beleid wordt de lamp losgemaakt en gebruikt als geïmproviseerde haak. Niet volgens het boekje, wel effectief.

Van bodem naar steiger

Aan de oppervlakte wachten we op het signaal. Dat komt snel. Wilco mag zelf het onderdeel naar boven trekken, een momentje van spanning en hoop tegelijk. Langzaam verdwijnt de lijn strak in het water en niet veel later verschijnt het RVS onderdeel weer boven. Binnen no time ligt het veilig op de steiger.

De opluchting is zichtbaar. Wilco kijkt naar het onderdeel en zegt: “Ik ga niet verder met zelf proberen. Ik ga hem door de mensen op de werf laten bevestigen. Ik kan veel zelf, maar dit is een te lastige klus voor alleen.” Een wijs besluit, want soms zit de kracht juist in weten wanneer je hulp inschakelt.

En wij, wij pakken onze spullen weer in. Willemsoord heeft er weer een klein verhaal bij. Geen historisch oorlogsschip dit keer, maar een helmstokonderdeel dat even een duik nam in het verleden van de haven.