Soms zijn het niet de grootste voorwerpen, maar juist de kleinste die de meeste emotionele waarde hebben. Zo ook vanavond, in de historische haven van Hoorn, waar de lucht zilt ruikt en oude schepen zachtjes tegen de steigers klotsen.

We krijgen een WhatsApp-bericht van Rob:

“Hi Recovery Divers, ik heb jullie hulp nodig: Wij liggen met ons schip in Hoorn en daar is een armband, erfstuk, van één van de kinderen overboord gevallen.
Hebben jullie vanavond iemand beschikbaar en wat zijn de kosten?
Met vriendelijke groet,
Rob”

Een erfstuk, van oma nog wel. En bij aankomst horen we dat het gaat om een jonge Duitse scholiere die haar armband verloor. Dikke tranen, want oma is pas overleden — dit sieraad betekende alles voor haar.

Een duik bij de Gaia

We ontmoeten Rob, de eigenaar van het prachtige zeilschip Gaia, dat in 1910 werd gebouwd als rivierklipper bij werf Van Suijlekom in Raamsdonkveer. Ooit vervoerde ze grind, bieten en graan over de rivieren van Zuid-Nederland. Nu vaart ze als trotse tweemaster met groepen langs het IJsselmeer, en in de winter ligt ze als hotelschip in Amsterdam.
Meer over de Gaia lees je op de website.

Het is al laat als we aankomen, maar aan boord is het nog gezellig druk. Lachen, praten, muziek — een vrolijk contrast met de spanning van het moment. Want onder die vrolijkheid schuilt ook een hoop verdriet.

Een uitdagende duik in het donker

We denken eerst: makkie, een kleine armband in helder water. Maar zodra we de foto zien, weten we beter. Mooie pareltjes, geen metaal — de metaaldetector kan dus niet mee het water in. Ja, dat kan hij wel, voor de gezelligheid, zonder functie. En op vier meter diepte, tussen mosseltjes en zand, kan zo’n armbandje letterlijk overal liggen.

De duiker daalt af, begeleid door een afdaallijn die we hebben uitgezet. Tasten, voelen, zoeken — elke beweging moet rustig en precies zijn. Na een kwartier komt er plots beweging aan het oppervlak: de duiker verschijnt met iets glinsterends in zijn hand.
Gevonden! De parelarmband is terecht.

Op het dek breekt gejuich uit. De meisjes klappen, Rob lacht breed, en de jonge eigenaresse rent naar ons toe met tranen in haar ogen. Ze bedankt ons meerdere keren, haar stem breekt een beetje.

Geen foto dit keer — uit privacy en respect voor de kinderen. Maar dat was ook niet nodig. Haar blije gezicht zei alles.

Een duik vol emotie, een vondst met betekenis.