Plons! Alles kwijt… en toch weer gevonden in Zwijndrecht

Een WhatsApp met een hint van paniek

Soms zegt een emoji meer dan duizend woorden. Deze keer begon het verhaal met een appje van Sandra:
“Hoihoi
Mag ik vragen wat het kost ongeveer om een telefoon op te duiken in Zwijndrecht? Mijn vader werkt bij de waterbus en daar is zijn telefoon in het water gevallen. Met zijn rijbewijs, ID-kaart, bankpassen, pasjes voor de auto enzo…
Mvg Sandra.”

Met andere woorden: telefoon weg = identiteit weg.
We hebben contact met Sandra, de dochter van Jos (de eigenaar van de inmiddels onderwater liggende portemonnee-telefoon). Het duurt even voordat we alle agenda’s op elkaar afgestemd hebben, maar dan is het eindelijk zover: vrijdagochtend 08.00 uur.

Werf met uitzicht én een trap naar beneden

Team Marja arriveert op tijd bij de werf in Zwijndrecht, een stad die sinds de Romeinse tijd een knooppunt van waterwegen is – en tegenwoordig dus ook van verloren voorwerpen.

Jos is er al. We krijgen een korte briefing: het water is 3,5 meter diep, er is een trap naar beneden én er staat een wagentje klaar voor de spullen. Geen gesjouw vandaag. Wat een luxe.

Dan volgt het vaste ritueel: omkleden, checken, duiken.

Duiken mét detector

Marja krijgt de metaaldetector aangereikt in het water. Dit keer direct mee naar beneden: bij een diepte van 3,5 meter wil je niet blijven op- en neergaan.

Waarom niet?
Duikers moeten tijdens het afdalen hun oren ‘klaren’. Dat betekent dat ze de druk in hun oren gelijk maken aan de druk van het water – net zoals je doet tijdens het vliegen. Hoe vaker je op en neer gaat, hoe lastiger dit wordt. En hoe groter de kans op oorpijn of zelfs een blessure. Dus: één duik, één missie.

Een beetje zicht – tot je de bodem raakt

Marja zakt af via de afdaallijn en tot haar verbazing is er íets van zicht – heel even. Tot ze de bodem raakt en alles verandert in koffiedik. Gelukkig weet ze precies waar ze moet zoeken.

Na anderhalve meter scannen: Bingo! De metaaldetector slaat aan. Daar ligt de telefoon. Het hoesje is open, dus Marja tast voorzichtig rond of er nog pasjes zijn uitgevallen. Niets te vinden.

En dan… weer boven!

Een paar minuten later staat ze weer aan wal, met telefoon én alles erop en eraan. Missie geslaagd.

Jos blij, Sandra opgelucht, en de mannen op de werf? Die zeiden lachend:
“We gaan elkaar vast vaker zien. Hier valt nog weleens iets in het water…”