Het begint allemaal met een dringende oproep van Brian, die ons vertelt dat hij bij het afsluiten van zijn zeilboot een nogal vervelend probleem heeft opgelopen. Tijdens de laatste handelingen aan boord is zijn bril namelijk van zijn gezicht gegleden, waarna het montuur met een zachte plons in het water is verdwenen. Hij vermoedt dat het object ergens midden in een ligbox van ongeveer tien bij tien meter moet liggen, maar in het water kan dat net zo goed een speld in een hooiberg zijn. Het team dat vandaag uit gaat rukken woont gelukkig slechts een half uurtje rijden bij de watersportvereniging vandaan en is per direct beschikbaar voor deze reddingsoperatie. We springen dus direct in onze auto’s en zetten koers richting de haven, terwijl we de duikuitrusting alvast mentaal nalopen voor deze specifieke klus in de Maasstad.

De locatie van vandaag is de prachtige Watersportvereniging Rotterdam, een vereniging die diep geworteld is in de maritieme geschiedenis van deze wereldstad. Gelegen aan de rand van het bruisende centrum biedt deze haven al decennialang een veilige thuishaven voor zeilers die de drukte van de grote rivier even willen inruilen voor rust. Rotterdam staat natuurlijk wereldwijd bekend om zijn gigantische havenbekkens, maar juist deze kleinere verenigingen ademen de echte passie voor de watersport die je overal in de stad terugvindt. Het is een plek waar generaties zeilers hun eerste knopen hebben geleerd en waar wij nu aan de bak mogen om een moderne schat op te diepen.

Zo staan we binnen de kortste keren op de steiger bij Brian en maken we kennis met de onfortuinlijke eigenaar, die ons direct een belangrijke aanwijzing geeft over zijn verloren eigendom. Hij vertelt ons: “het is een kunststof montuur. En ik hoop zo dat jullie hem voor mij vinden. De reserve bril die ik nu op heb, helpt mij een beetje beter te zien, maar hij voldoet niet.” Wij begrijpen zijn frustratie natuurlijk als geen ander, want zonder je vertrouwde bril voelt de wereld toch een stuk minder scherp aan, zeker als je op een boot moet manoeuvreren. We kijken vanaf de houten steiger omlaag naar de bodem en zien direct dat we te maken hebben met een flinke uitdaging, want hoewel het water redelijk helder is, staat de bodem volledig vol met dichte waterplanten. Grote wolken met groen alg dansen loom boven de dikke bossen waterpest, wat dit tot een zoektocht van de eerste categorie maakt voor ons team van Recovery Divers. Maar wij zijn niet vies van een uitdaging.

Op de meest waarschijnlijke plek laat Marja de boei drijven om een referentiepunt te creëren, waarna ze zich in haar duikpak hijst en langzaam het koele water in glijdt. Ze zakt af naar de bodem en begint volgens het vaste protocol rustige rondjes te draaien rondom de lijn van de boei, waarbij ze met haar handen heel voorzichtig tussen de waterpest voelt of ze het kunststof montuur kan ontdekken. Het is een tijdrovend klusje omdat elke stengel nagevoeld moet worden, maar na een kwartiertje intensief zoeken zonder resultaat begint de twijfel bij de eigenaar toe te slaan. Brian verandert namelijk van gedachten en roept vanaf de kant: “Het is denk een meter meer naar links.” Marja reageert direct via de communicatie, laat de boei voor wat hij is en begint aan een volledig nieuw en uiterst secuur zoekpatroon om geen centimeter over te slaan.

Ze begint met het trekken van denkbeeldige baantjes over de bodem, waarbij ze elke keer slechts tien centimeter naar voren schuift en elk plantje minutieus navoelt alsof ze de bodem aan het kammen is. Het gaat door de enorme hoeveelheid vegetatie maar moeizaam vooruit, maar in deze groene onderwaterjungle is dit echt de allerbeste optie om succes te boeken. Net op het moment dat de moed aan de kant een beetje begint te zakken, is er in het begin van het vierde baantje plotseling een onverwacht succes te melden vanuit de diepte. Marja voelt iets hards dat totaal anders aanvoelt dan de zachte waterplanten en komt niet veel later opgelucht boven met de verloren bril in haar hand.

Ook Brian en de rest van het team boven water geloofden er eigenlijk niet meer in, omdat zij vanaf de kant heel goed begrepen hoe lastig de situatie met al die waterplanten werkelijk was. Bij het zien van de bril op de kant wordt iedereen echter weer direct enthousiast en de glimlach op het gezicht van Brian spreekt boekdelen nu hij zijn scherpe zicht weer terug heeft.

In deze missie was het echt een kwestie van de aanhouder wint. We pakken onze spullen weer in de auto’s, nemen afscheid van een zeer dankbare zeiler en rijden tevreden terug, wetende dat we weer iemand hebben geholpen die het water eigenlijk al had opgegeven.