Het is 10 mei als Michelle ons een mailtje stuurt met een verhaal dat elke trotse bootbezitter koud zweet bezorgt. Haar zoontje laat bij het overstappen van de nieuwe boot naar de steiger niet alleen zijn hoofdsleutel, maar ook direct de reservesleutel in de diepte verdwijnen. We spreken snel af en rijden de volgende middag naar de Van der Klugt Wittemansingel in Poeldijk waar de hele familie al ongeduldig op ons staat te wachten.

Poeldijk ligt in het hart van het Westland waar het waterwegennetwerk de levensader vormt voor zowel de glastuinbouw als de vele pleziervaartuigen. Aan de Van der Klugt Wittemansingel liggen de tuinen direct aan het water wat zorgt voor een idyllisch plaatje maar ook voor een zachte bodem waarin sleutels direct onzichtbaar worden. Het troebele water van deze singels vraagt om een ervaren duiker die de weg weet te vinden tussen het riet en de modder.

Terwijl we onze droogpakken aantrekken onder het toeziend oog van de kleine kapitein, vertelt opa enthousiast over de hobby van de kapitein: goochelen. Jochem grapt meteen: “Ah, dus jij hebt ze weggetoverd en weet nu de truc niet meer om ze terug te halen en ik mag het oplossen”, wat de sfeer er direct goed in brengt. Omdat het water slechts een centimeter of vijftig diep is, kiezen we voor een lichte uitrusting en stapt Jochem gewapend met de metaaldetector het water in om de verloren sleutels op te sporen.

De zoektocht duurt letterlijk korter dan het aantrekken van het pak want binnen zestig seconden geeft de metaaldetector al een luid signaal. Jochem vist de sleutelbos uit de blubber en tot ieders opluchting zitten beide sleutels er nog aan vast. De sleutels worden meteen gescheiden en voorzien van een drijvende sleutelhanger. Na een heerlijk kopje koffie van oma en wat sterke verhalen over onze andere bergingen stappen we tevreden onze auto weer in voor de volgende klus.