Een telefoontje uit Den Haag. “Kunnen jullie mij helpen? Mijn telefoon ligt op mijn vaste ligplaats in het water in Vinkeveen.” Er is al flink gezocht. De buren staan nog fanatiek met een schepnet in het water, maar de telefoon lijkt zich goed verstopt te hebben.

Ons antwoord is duidelijk. Natuurlijk kunnen we helpen, maar we vragen wel om direct te stoppen met zoeken. Iedere extra poging met een schepnet of hark vergroot de kans dat de telefoon nog dieper in de modder verdwijnt. Dat maakt de zoektocht alleen maar lastiger.

Een paar dagen later rijden we op de afgesproken tijd met de auto naar de locatie. Na het openen van de slagboom mogen we zo ver mogelijk doorrijden. Daarna lopen we over een smal paadje naar een afgesloten poort. Zodra die opengaat, worden we verrast door een prachtig aangelegde tuin met meerdere zitjes en een mooi jacht aan de waterkant. Geen verkeerde plek om een dag door te brengen, al hadden we liever gezien dat de telefoon droog was gebleven.

De Vinkeveense Plassen zijn ontstaan door eeuwenlange turfwinning. De karakteristieke legakkers en smalle watergangen maken het gebied uniek en tegenwoordig is het een geliefde plek voor watersporters, duikers en booteigenaren.

Tussen het jacht en de kant is de telefoon na een struikelpartij in het water verdwenen. Het water is verrassend helder, dus we maken de duikuitrusting gereed en trekken snel onze spullen aan. Even later ligt de duiker al in het water.

De eerste meter vanaf de kant is ongeveer anderhalve meter diep. Daarna loopt de bodem via een duidelijke drop off af naar zo’n drieënhalve meter. Langs de afdaallijn daalt de duiker rustig af. Vlak boven de bodem wordt wat lucht in het droogpak gepompt om geen modder op te woelen. Dat houdt het zicht goed, maar de telefoon laat zich nog niet meteen zien.

Dan komt de metaaldetector in actie. Rustig zwaait de duiker heen en weer. Anderhalve meter van de plek waar de telefoon het water in ging klinkt ineens een duidelijk signaal. Onder een laag modder verschijnt de telefoon. Soms is het zoeken vooral een kwestie van weten waar je moet kijken.

Nog geen moment later staat de duiker weer boven water met de telefoon in zijn hand. Verbaasd wordt hij aangepakt. Meteen roept de eigenaar opgelucht naar de buren: “De telefoon is al boven. Eén minuut, nee een halve minuut.” De duiker moet er alleen maar om lachen. Dat schepnet mag vandaag met vervroegd pensioen.