We worden te hulp geroepen door Nadia. Tijdens een etentje aan het water verloor ze haar zonnebril. Het buitenterras waar ze zat is gebouwd boven het water, en toen de bril van tafel gleed, ging hij linea recta de diepte in.

Heel stoer sprong Nadia er zelf achteraan. Helaas zonder succes: haar pogingen leverden niets op. Sterker nog, omstanders moesten haar met pijn en moeite weer op het droge helpen.

Wij kiezen voor een wat veiliger plan. Op zo’n twintig meter afstand zetten we een stevige trap tegen de muur en bereiden ons rustig voor op de duik.

Marja zwemt naar de plek des onheils. Het water is ondiep, maar net diep genoeg om zonder duikset geen kans te maken. Aangelijnd begint ze met de zoektocht, zorgvuldig van links naar rechts.

Na een kleine twintig minuten is het raak: daar ligt de zonnebril. Niet zomaar een bril, maar eentje vol herinneringen – voor Nadia eigenlijk onvervangbaar.

En zo eindigde een gezellig etentje toch nog met een happy end.