We krijgen via de mail een bijzondere aanvraag van Ingrid binnen:

“Goedenavond

Ik ben gisteren een gouden ring verloren in het water (recht tegenover de douches, tussen de eerste en tweede lijn in het water) van Recreatie Domein De Ster in Sint-Niklaas, BE. Helaas heb ik deze niet kunnen grijpen toen deze van mijn vinger schoof.

De kans is zeer klein dat ik deze ooit terug zal krijgen, maar omdat deze ring een grote emotionele waarde voor me heeft (van mijn recent overleden mama), stuur ik jullie toch dit bericht. Al is het een kleine hoop. Als jullie nog tips hebben om de hoop te vergroten hoor ik ze graag.

Alvast bedankt voor de hulp.

Met vriendelijke groeten
Ingrid”

Zodra we dit lezen, gaan bij Recovery Divers direct de bellen rinkelen. De kans is klein dat een ring op zo’n plek zomaar gevonden wordt, maar Ingrid weet gelukkig heel precies waar het is gebeurd. Ze wil het toch proberen, en dus stapt het duikteam van Jochem vol vertrouwen in de auto richting Recreatiedomein De Ster in Sint-Niklaas. We maken een uitzondering, want eigenlijk duiken we niet in België. Dat heeft meerdere redenen, de belangrijkste: tijd. Het is een aardig stuk rijden.

Recreatiedomein De Ster ligt in Sint-Niklaas, midden in een omgeving waar ontspanning en waterpret samenkomen. Juist op zo’n plek kan een klein voorwerp razendsnel verdwijnen tussen beweging, zand en drukte, alsof het water het zelf een geheim vindt om te bewaren.

Daar aangekomen blijkt alles gelukkig goed geregeld, Ingrid heeft toestemming om te laten duiken en de auto mag op het terrein geparkeerd worden. Dat scheelt weer een hoop gesjouw met de zware duikuitrusting, en dat is precies het soort detail waar duikers stilletjes blij van worden. Tijdens het gesprek merkt het team dat Ingrid eigenlijk heel goed weet waar haar ring verloren is. Er wordt daarom anders gezocht, met een tweede teamlid in het water dat de communicatielijn vasthoudt, terwijl Jochem baantjes trekt op de plek waar de ring ongeveer moet liggen. Ingrid vertelt ook tot hoever ze in het water stond toen ze een kind wilde gooien en haar ring ineens kwijt was, ongeveer tot okselhoogte. De andere duiker is ongeveer even groot als Ingrid, en dat is meteen een handig referentiepunt.

Jochem trekt eerst een paar baantjes, maar zonder resultaat. Daarna nog eentje, en nog steeds geen ring. Ondertussen vult zijn zak zich vooral met de minder charmante souvenirs van de waterbodem, kapotte brillen en bierdopjes, de klassiekers van een duikdag. We vragen Ingrid nog één keer of dit echt de juiste plek is. Ze zegt vol overtuiging: “Zeker”. Dus gaan we gewoon verder, want vertrouwen is mooi, en een goede aanwijzing is soms goud waard, letterlijk. Niet veel later komt Jochem in de buurt van het andere teamlid in het water en ligt de ring opeens onder een dun laagje zand, nog geen anderhalve meter verderop.

Jochem doet de ring om zijn vinger en legt daar al het verzamelde waterrommel op, alsof hij een kleine, zeer onfrisse schatpresentatie geeft. Zodra hij weer bij Ingrid staat, haalt hij stukje bij beetje alles van zijn hand weg. Ingrid had de kans al klein ingeschat, dus de verrassing is des te groter wanneer de ring uiteindelijk tevoorschijn komt.

Er verschijnt een klein traantje in haar ooghoek, en dat zegt eigenlijk al genoeg. De ring is terug, de opluchting is groot en Ingrid bedankt Jochem en de rest van het team meerdere keren. Terwijl het team afbouwt, houdt Ingrid de ring nog steeds stevig vast. Er volgt nog een foto voor de sociale media van Recreatiedomein De Ster, daarna gaat alles de auto in en volgt er een nog dikke knuffel, precies het soort afsluiting waar je met een goed gevoel van terugrijdt. Voor dit soort momenten doen we het, en precies daarom gaan we telkens weer met een glimlach naar huis.