We zijn deze week voor de tweede keer met meerdere teams samen op pad als de telefoon plotseling roodgloeiend staat. Een van de booteigenaren in Jachthaven de Vioolsleutel in Amsterdam mist namelijk een essentieel onderdeel van de uitrusting, hun afdekzeil is op mysterieuze wijze verdwenen. Ze vermoeden dat het kostbare doek ergens in het troebele water van de haven ligt, maar waar het precies naar de bodem is gezonken is voor hen een groot raadsel. Het zeil had voor vertrek keurig opgevouwen boven op de kajuit gelegen, klaar om na de tocht weer over de boot te worden gespannen, maar de Amsterdamse wind had blijkbaar andere plannen voor die dag.

Jachthaven De Vioolsleutel ligt prachtig verscholen in het noordelijke deel van Amsterdam, waar de rust van het water contrasteert met de stedelijke dynamiek van de hoofdstad. Deze sfeervolle haven biedt een veilige ligplaats voor vele watersporters, al blijkt de Amsterdamse wind hier soms verraderlijk krachtig tussen de boten door te waaien. Het is een plek waar de geur van teak en zoet water je tegemoet komt zodra we onze auto’s op de parkeerplaats zetten.

De eigenaren hadden in eerste instantie helemaal niets in de gaten en genoten volop van een heerlijk boottochtje door de regio, maar bij terugkomst sloeg de verwarring direct toe. Waar was in vredesnaam dat zeil gebleven? Ze keken elkaar eerst nog vragend aan en dachten dat de een het misschien voor de ander ergens veilig binnen had neergelegd, maar al snel bleek dat niemand de lap stof had aangeraakt. Gelukkig hangen er overal camera’s in deze haven en na een korte inspectie van de beelden werd het mysterie opgelost, want op de opnames is duidelijk te zien hoe de wind het zeil langzaam optilt en vervolgens genadeloos het water in laat waaien.

Aan ons team de eervolle taak om het zeil weer op te sporen in deze Amsterdamse diepte, waarbij we in onze auto’s met alle benodigde duikspullen snel ter plaatse zijn om hulp te bieden. Hoewel zo’n zeil uitgevouwen een enorme lap is, lag het voor de verdwijning keurig opgevouwen op de kajuit, dus we gaan er in eerste instantie vanuit dat we zoeken naar een relatief compact object op de bodem. Als Marja eenmaal volledig in haar uitrusting in het water glijdt, begint de systematische zoektocht langs de kade en tussen de verschillende ligplaatsen. Ze trekt keurige baantjes over de bodem om geen enkele vierkante meter over te slaan, maar na een tijdje intensief speuren is er helaas nog steeds geen enkel resultaat te zien.

Dan verandert het plan ineens als we extra informatie krijgen van de havenmeester en de eigenaren over de exacte windrichting op het moment van het vliegenier avontuur. Het blijkt dat de wind uit een heel andere hoek waaide dan we eerst dachten, wat betekent dat we op een compleet andere plek onder de steigers moeten gaan kijken. Dit blijkt direct de gouden tip te zijn voor onze missie, want al bij de eerste poging die daarop volgt heeft Marja beet in het troebele water. Van diep onder de steiger wordt de enorme lap stof langzaam maar zeker naar boven gehaald, waarna er een zware en kletsnatte berg zeil op de kade verschijnt.

Binnen de kortste keren hangt het afdekzeil te drogen in het zonnetje, al is het nu de beurt aan de booteigenaren om het doek grondig schoon te maken, want na een paar dagen op de bodem van de haven was een flinke wasbeurt echt geen overbodige luxe.