Succesvolle berging bij Waterlust de Kaagsociëteit

Vandaag mogen we weer eens afreizen naar een van onze favoriete plekjes, het haventje van Waterlust de Kaagsociëteit in Warmond. Voor ons is dit inmiddels geen onbekende plek meer, we weten precies waar we moeten zijn en hoe de hazen hier lopen. We hebben vandaag een afspraak met Trudeke, die ons met een mengeling van hoop en lichte wanhoop heeft opgebeld. Het zonnetje schijnt over het water en de sfeer is eigenlijk opperbest, ondanks de mechanische pech die de aanleiding is voor ons bezoek aan deze prachtige watersportlocatie.

Warmond is een schilderachtig dorp in de Duin en Bollenstreek dat al sinds de negentiende eeuw een enorme aantrekkingskracht uitoefent op zeilers en pleziervaarders door de gunstige ligging aan de Kagerplassen. De Kaagsociëteit zelf is gevestigd op een unieke locatie aan het water waar de rijke historie van de Nederlandse zeilsport bijna tastbaar aanwezig is in de houten steigers en het kabbelende water. Om deze plek te bereiken ben je vaak aangewezen op de iconische pontjes die tussen de eilanden varen, wat elke klus hier direct een extra vakantiegevoel meegeeft. Het is een omgeving waar ontspanning centraal staat, maar waar een klein ongelukje op het water ook direct grote gevolgen kan hebben voor je kostbare uitrusting.

Wat er precies gebeurde is een klassiek gevalletje van dikke pech op het verkeerde moment. Na een ontzettend gezellige middag op de plassen was het voor het gezelschap tijd om weer richting huis te gaan. De boot werd netjes losgemaakt van de kade, de motor werd gestart en met een geruststellend gepruttel voeren ze weg. Maar na slechts een paar meter varen ging het gruwelijk mis, het hout waar de buitenboordmotor aan vast hoort te zitten brak plotseling met een luid gekraak volledig af. Voor ze het wisten, dobberde de boot stuurloos rond en zag de bemanning hun motor in een recordtempo naar de bodem van de plas verdwijnen. Gelukkig kregen ze snel hulp om de boot weer veilig aan de kant te krijgen, maar de motor lag nu moederziel alleen in de diepte en die moest er natuurlijk wel weer uit.

De hulp van Recovery Divers werd direct ingeschakeld en zo staan we diezelfde middag om stipt 17.00 uur paraat op de afgesproken locatie. Na wat korte telefoontjes en een momentje geduldig wachten komt Trudeke aangereden, ze verontschuldigt zich direct en geeft ons een warm bedankje omdat we even op haar hebben gewacht. Maar nu is het eindelijk tijd voor het echte werk en we merken al snel dat Trudeke een beetje had onderschat hoeveel professionele uitrusting wij eigenlijk bij ons hebben voor een dergelijke berging. Gelukkig biedt de lokale pontjesbaas direct uitkomst, want in plaats van alleen maar recht naar de overkant te varen, wil hij ons en al onze zware spullen ook wel even naar de bewuste steiger brengen. Dat scheelt ons een behoorlijk stevige wandeling met alle duikflessen en loodgordels op onze rug.

Eenmaal aangekomen bij de bewuste steiger ontstaat er toch een lichte twijfel bij de aanwezigen. Is het nou precies deze steiger geweest, of was het toch die andere een stukje verderop? De behulpzame pontjesbaas kijkt aandachtig mee naar de foto’s die tijdens het incident zijn gemaakt en zegt dan heel beslist; het is deze steiger. Dat geeft de burger moed en we beginnen direct met ons vaste opbouw ritueel terwijl Trudeke nog even probeert te genieten van het zonnetje op een bankje naast de steiger. Wanneer Marja eindelijk helemaal klaar is voor haar duik, roept het team Trudeke erbij voor de laatste instructies. Zij mag nu aanwijzen waar volgens haar de plek van verliezen is en zij denkt dat het ongeveer één bootlengte van de steiger af is. Echter heeft haar vriend, die er op dit moment niet persoonlijk bij kan zijn, via de telefoon laten weten dat het volgens hem echt twee bootlengtes moeten zijn.

We besluiten in eerste instantie om de aanwijzingen van Trudeke te volgen en Marja laat zich rustig in het water zakken. Eenmaal beneden krijgt ze een prettige verrassing, want er is op deze plek maar liefst vijf meter zicht onder water, wat voor Nederlandse begrippen echt fantastisch is. Helaas ziet ze echter geen motor liggen op de eerst aangewezen plek. Zou de vriend dan toch gelijk hebben gehad met zijn twee bootlengtes? Marja zwemt een paar meter verder vanaf de oorspronkelijke plek en ja hoor, daar doemt de motor ineens op uit de diepte. Al snel is de motor stevig vastgemaakt aan de touwen. Er wordt duidelijk gecommuniceerd met het team boven water en dan is het vooral een kwestie van rekenen op de spierkracht van de collega’s om de zware motor veilig binnen te halen.

Met een paar minuten hard werken ligt de motor weer veilig en wel op de kant, tot grote opluchting van Trudeke. Wij gaan direct door met het opruimen van de natte spullen en voor we het weten staat de vriendelijke pontjesbaas alweer voor onze neus om ons op te pikken. Dankbaar zeggen we de pontjesbaas gedag en bedanken hem uitgebreid voor zijn geweldige medewerking gedurende de hele operatie. Onze waardering is altijd ontzettend groot voor mensen die zo proactief meedenken of meewerken aan onze klussen, want dat maakt ons werk als duikteam een stuk makkelijker en leuker.