We krijgen een telefoontje vanaf het terras van het beroemde InterContinental Amstel Amsterdam. Tijdens het afmeren van een boot is een telefoon vanaf de steiger de Amstel in verdwenen. De vraag is simpel: kunnen jullie hem terugvinden? Natuurlijk kunnen we dat.

Omdat het aan de steiger behoorlijk druk is met rondvaartboten en ander vaarverkeer, plannen we de duik later op de avond. Dat werkt niet alleen veiliger, maar geeft ons ook iets meer rust om de locatie goed te bekijken.

Het Amstel Hotel is al sinds 1867 een icoon aan de Amsterdamse Amstel. Generaties wereldsterren, artiesten en beroemdheden liepen hier over de marmeren vloeren, maar deze avond draait het vooral om één hoofdrolspeler, een telefoon op de bodem van de rivier.

Het team is vroeg aanwezig. Niet om alvast koffie te drinken op het terras, al ziet dat er verleidelijk uit, maar om slim te kijken hoe we met alle duikuitrusting bij de steiger kunnen komen zonder dwars door het hotel te lopen. Gelukkig blijkt er een leveranciershek aanwezig te zijn waarmee we netjes buitenom het terras kunnen bereiken.

Wanneer het team bij de receptie uitlegt waarvoor we komen, worden we ontzettend vriendelijk ontvangen. Er wordt direct iemand geregeld om het hek open te maken en de receptionist loopt zelfs mee om te kijken of alles goed verloopt. Dat soort gastvrijheid zie je niet iedere dag.

Nog voordat de eigenaar van de telefoon arriveert, beginnen we al met opbouwen. Halverwege komt hij lachend aanlopen en wijst heel precies aan waar zijn telefoon het water in ging. Met een glimlach vraagt hij: “no cure, no pay?”
We bevestigen dat natuurlijk meteen, waarna Marja teruglacht en zegt: “I’m pretty sure that I’ll find the phone.”

Niet veel later daalt Marja via de afdaallijn af naar de bodem van de Amstel. Onder water blijkt er verrassend genoeg een klein beetje zicht te zijn. Terwijl ze haar lamp wil pakken om rond te schijnen, zet ze met haar andere hand voorzichtig een vinger op de bodem om zo min mogelijk slib op te laten waaien.

En precies daar ligt de telefoon.

Soms heb je uitgebreide zoekpatronen nodig, soms een beetje geluk en ervaring tegelijk. Nog voordat iedereen goed en wel beseft wat er gebeurt, komt Marja alweer boven met de telefoon in haar hand.

Op de steiger ontstaat direct hilariteit. Marja kijkt vragend naar de duikploegleider, die lachend uitlegt: “Ik kreeg net de vraag hoe lang het zou duren. Mijn antwoord was dertig seconden. Maar met twintig seconden was je alweer boven.”

De eigenaar kan zijn geluk niet op. Niet alleen is de simkaart gered, de telefoon werkt ook nog gewoon. Een mooie afsluiting van een avond aan de Amsterdamse Amstel, waar luxe, gastvrijheid en een razendsnelle duikactie ineens perfect samenkomen.