We krijgen een telefoontje van Ivo. Zijn vrouw heeft tijdens het opstappen op de boot haar telefoon in het water laten vallen. Of wij kunnen helpen? Natuurlijk kunnen we dat.

Wat bijna nooit gebeurt met dit mooie weer, gebeurt vandaag toevallig wel. Het team zit net even thuis uit te puffen op de bank. Geen droogpak aan, geen spullen in de hand, gewoon even rust. Daardoor kunnen we direct schakelen. We spreken af om twee uur later te duiken en niet veel later laden we de duikuitrusting in de auto richting Amsterdam.

Binnen no time staan we op de Bongerdkade in Amsterdam. Hoewel het echtpaar pech heeft met de telefoon, besluiten ze hun vaartocht toch gewoon door te zetten. Terwijl wij onderweg zijn, varen zij nog rustig een uurtje verder over het water. Groot gelijk eigenlijk met dit weer.

De Bongerdkade ligt in Amsterdam Noord, een gebied dat de laatste jaren enorm veranderd is. Waar vroeger vooral industrie en scheepswerven zaten, vind je nu gezellige woonplekken aan het water, steigers vol bootjes en op warme dagen overal mensen die genieten van zon, water en een koud drankje.

Wanneer we aankomen staat Ivo ons al op te wachten. Vanaf de parkeerplek is het nog een klein stukje lopen naar de drijvende steiger. Zo’n plek waar je makkelijk uren kunt zitten zonder op de klok te kijken. Voor het echtpaar is het de ideale opstapplek, want de boot ligt in de haven aan de overkant. Terwijl Ivo de boot gaat halen, blijft zijn vrouw achter met alle spullen in een bolderkar om later relaxed aan boord te stappen.

Nu staat dezelfde bolderkar klaar voor ónze spullen. Dat scheelt een hoop gesjouw met duikuitrusting en eerlijk is eerlijk, met deze temperaturen hoor je ons daar niet over klagen.

Gelukkig kan Ivo precies aanwijzen waar de telefoon in het water is gevallen. Op exact die plek hangen we de afdaallijn met lamp in het water. Daarna gaat het snel. Aankleden, checks uitvoeren en door. Met thermokleding onder een droogpak wil je namelijk niet langer dan nodig in de zon staan bakken.

“Check, check, dubbelcheck.”

Niet veel later zakt Marja af naar de bodem. Het water is hier ongeveer vier meter diep. Dat klinkt misschien niet extreem diep, maar je wilt toch zo min mogelijk onnodig op en neer gaan.

Dan gebeurt iets wat we niet iedere dag meemaken.

Bij de eerste keer omhoog komt Marja boven met… een telefoon. Alleen niet de juiste telefoon.

Blijkbaar is er eerder nog iemand ongelukkig geweest op precies dezelfde plek. De verloren telefoon wordt even bekeken en al snel blijkt dat dit niet die van Ivo’s vrouw is. Dus gaat Marja opnieuw naar beneden.

Gelukkig duurt het deze keer niet lang. Binnen vijf minuten komt ze weer boven water, nu met de juiste telefoon in haar hand.

Direct verschijnt er opluchting op het gezicht van Ivo. De telefoon wordt voorzichtig aangepakt en hij kan zijn vrouw blij gaan maken met het goede nieuws. Voor ons zit de klus erop en rijden we alweer door naar de volgende duik.