Net als de teamleden afscheid hebben genomen in Amsterdam en iedereen weer veilig en wel thuis is, begint het echte werk achter de schermen. De reserve duikers laten hun pakken rustig luchten en de actieve duikers zijn druk in de weer met het grondig spoelen van alle kostbare apparatuur, wat een essentieel onderdeel is van ons werk dat de meeste mensen nooit zien. Alles wordt elke dag opnieuw geïnspecteerd aan de hand van vaste checklists, zodat er absoluut niets vergeten wordt en zelfs onze vinnen krijgen dagelijks een nauwkeurige inspectie. Is dat overdreven? Wij vinden van niet, want bij ons staat veiligheid altijd voorop en in een donkere gracht wil je blind kunnen vertrouwen op je spullen.

Het is inmiddels half twaalf in de avond als de telefoon plotseling gaat en we Stefanos aan de lijn krijgen met een nogal dringende vraag. “Stefanos: mijn telefoon ligt in het water, kunnen jullie helpen?” vraagt hij met een hoorbare mengeling van hoop en wanhoop in zijn stem. Het verhaal achter de verdwijning is er eentje voor in de boeken, want een vriend had zowel zijn telefoon als een banaan vast en wilde de banaan met een flinke zwaai wegwerpen. Helaas gingen de zintuigen door een iets te enthousiaste consumptie op het Bevrijdingsfestival in Vlissingen even in de war, waardoor niet de banaan maar de splinternieuwe iPhone een vluchtwaartse duik in het zoute water maakte.

Vlissingen heeft een diepe maritieme historie als strategische havenstad aan de Westerschelde waar de wind altijd een verhaal vertelt. De Timmerfabriek waar we naartoe rijden is een prachtig rijksmonument dat ooit deel uitmaakte van de beroemde scheepswerf De Schelde waar enorme oceaanstomers werden gebouwd. Deze locatie ademt nog altijd de industriële kracht van Zeeland uit en vormt nu een indrukwekkend decor voor moderne evenementen en festivals. Het is een plek waar het verleden en het heden elkaar ontmoeten, al hadden we nooit gedacht hier midden in de nacht naar een telefoon te zoeken tussen de resten van een scheepsbouwverleden.

We krijgen natuurlijk direct een spervuur aan vragen over of we het toestel nog kunnen vinden en of de elektronica het zoute water wel overleeft. Gelukkig kunnen we Stefanos direct een beetje geruststellen door hem te vertellen over onze eerlijke No Cure – No Pay regeling. We maken de afspraak: “Wij stellen nu het team samen en rijden naar Vlissingen” en vanuit verschillende plekken in het land worden de auto’s gestart om koers te zetten naar de Zeeuwse kust. De geschatte aankomsttijd is half twee in de vroege ochtend, of late nacht, het is maar net hoe je het zelf wilt bekijken als de rest van de wereld slaapt. Deze nachtelijke actie doet ons denken aan een eerdere nachtelijke duikactie in Haarlem waar we ook voor een verloren telefoon op pad gingen. Soms krijg je als duiker bij Recovery Divers niet veel slaap, dat andere nachtelijke avontuur lees je trouwens hier.

Tijdens de lange rit houden we Stefanos constant op de hoogte met een live locatie, zodat hij precies weet waar we ons bevinden op de donkere snelweg. Precies op de afgesproken tijd parkeren we onze auto’s op de kade bij de imposante Timmerfabriek waar de telefoon precies tussen de kade en de drijvende steiger is gevallen. Het gaat om een gat van ongeveer een meter breed en omdat het om zout water gaat, hebben we waarschijnlijk te maken met redelijk goed zicht onder het oppervlak. Stefanos wijst de plek waar de beruchte banaanwissel plaatsvond heel nauwkeurig aan, een zoekgebied van ongeveer drieënhalve meter lang bij een meter breed, wat voor ons team zeer goed te doen is. Terwijl we de uitrusting opbouwen, komt er nog een nieuwsgierige motoragent even polshoogte nemen bij onze nachtelijke activiteit, maar nadat we hem uitleggen wat we doen, vervolgt hij rustig zijn ronde.

Lang duurt de eigenlijke zoektocht niet, want op de bodem is er inderdaad een beetje zicht en Jochem heeft de telefoon dan ook razendsnel te pakken. Tijdens de opstijging zien we dat het scherm van de telefoon alweer aanspringt, wat een fantastisch teken is voor de overlevingskansen van de elektronica. Stefanos is werkelijk uitzinnig van vreugde en we horen kreten als: “helden, bikkels, stijders” over de anders zo stille en lege kade in de nachtelijke haven schallen. Dat zijn de momenten waarvoor wij met plezier de auto instappen voor een rit van soms wel twee uur enkel, omdat de dankbaarheid van een klant de vermoeidheid direct doet vergeten.

Natuurlijk maken we nog even een snelle foto als bewijs van deze geslaagde missie en daarna aanvaarden we de lange terugreis naar huis, nagenietend van een geslaagde actie die de festivaldag van Stefanos alsnog een geweldig einde gaf.