Een bruggetje, een baaldag en een onverwachte duik

Roos heeft ons telefoonnummer doorgekregen van Danny. Voor de vaste lezers van onze website is Danny geen onbekende, hij is magneetvisser en helpt ons team vaak in Amsterdam, van parkeerplek tot lijnhouder, hij staat altijd voor ons klaar!

Mond-tot-mondreclame is nog steeds één van de mooiste complimenten die we kunnen krijgen. Maar de reden van het telefoontje is minder leuk: haar dochter Flora heeft haar telefoon verloren in een aftakking van de Kerksloot in Amsterdam.

Flora had al geen topdag. Soms zit alles gewoon tegen. Om haar hoofd leeg te maken besluit ze iets nuttigs te doen: glas wegbrengen naar de glasbak. Even een frisse neus halen, even eruit. Een klein bruggetje over de sloot ligt op haar route. Op dat moment gebeurt het.

Haar telefoon glipt uit haar hand.

Alsof het in slow motion gebeurt, stuitert de telefoon één keer, twee keer… en verdwijnt dan tussen het riet en het donkere water van de Kerksloot.

Alsof de dag nog niet vervelend genoeg was.

Een sloot met een lange geschiedenis

De Kerksloot is geen toeristische trekpleister zoals de grote grachten, maar juist dat maakt dit soort plekken interessant. Veel van deze kleinere watergangen in en rond Amsterdam stammen uit de tijd dat de stad nog volop groeide en uitbreidde. Ze dienden als afwatering, transportweg en als natuurlijke grens tussen stukken land.

Water was de levensader van de stad. Via deze kleinere sloten werden goederen vervoerd, percelen gescheiden en waterstanden gereguleerd. Wat ooit een praktische functie had, is vandaag onderdeel van een uitgebreid netwerk van waterwegen dat Amsterdam zijn unieke karakter geeft.

Maar onder dat rustige oppervlak ligt een andere wereld. Een wereld van modder, riet, stenen en verloren voorwerpen.

En vandaag dus ook Flora’s telefoon.

Een uitdaging door eerdere zoekpogingen

Wanneer wij een paar uur later aankomen bij de sloot, zien we direct dat Flora en haar familie niet hebben stilgezeten. Op de kant ligt al van alles: riet, modder, stenen en andere vondsten van eerdere pogingen.

Heel begrijpelijk natuurlijk. Als je telefoon in het water valt, wil je hem zo snel mogelijk terug, maar elke zoekpoging kan er ook voor zorgen dat de telefoon zich verder verplaatst of dieper wegzakt in de zachte bodem.

Dat betekent voor ons maar één ding: een uitdagendere zoekactie.

Met of zonder duikset?

We bekijken de situatie en overleggen kort. Het water is niet diep. In theorie zou zoeken zonder volledige duikuitrusting kunnen. Maar theorie en praktijk zijn twee verschillende dingen.

Marja besluit met volledige duikset het water in te gaan. Het geeft rust, stabiliteit en vooral controle. En controle is precies wat je nodig hebt in een sloot waar elk stukje bodem vol ligt met mogelijke signalen.

Een goede beslissing, zo blijkt al snel.

De bodem is bezaaid met metalen voorwerpen. Op nog geen vierkante meter komen talloze signalen binnen op de metaaldetector. Alsof de sloot al jaren dienst doet als verzamelplaats voor verloren spullen.

Daarbovenop staan afgesneden rietstengels recht omhoog vanaf de bodem. Ze vormen een soort onderwater doolhof waar je voorzichtig tussendoor moet bewegen.

Geduld is hier de sleutel.

Het verlossende signaal

Minuten verstrijken terwijl Marja systematisch de bodem afzoekt. Signaal na signaal, maar nog niet het juiste.

Tot daar ineens dat ene, nét andere signaal klinkt. Dit is anders. Voorzichtig maakt ze de bodem vrij. En daar ligt hij. Half verborgen, maar onmiskenbaar: de telefoon.

Missie geslaagd.

Wanneer Marja bovenkomt, barst enthousiast gejuich los op de kant. Opluchting, blijdschap en ongeloof komen samen in één moment.

Daar doen we het voor. Flora is zichtbaar opgelucht. Na een toch al vervelende dag is dit precies de positieve wending die ze nodig had. Flora wilde liever niet op de foto, en dat respecteren we natuurlijk volledig. Niet iedereen hoeft in de spotlight te staan om blij te zijn.

Maar haar glimlach? Die was onmiskenbaar.

En wij? Wij rijden weer verder, klaar voor de volgende missie.