Bij Recovery Divers duiken we vaker twee keer op één plek, voor twee mensen tegelijk of zelfs twee keer voor dezelfde telefoon. Wie onze verhalen kent, weet dat dit geen uitzondering is. Denk aan de bijzondere dubbele duik in de Keizersgracht, de duik voor een telefoon én meteen “die van vorig jaar”, of twee dagen achter elkaar op dezelfde plek voor Michi.

Soms zelfs twee keer in één week op dezelfde plek of twee keer voor dezelfde telefoon.
En ja: af en toe ook omdat we ‘m de eerste keer nog niet vonden…De volhouder wint.

Deze nieuwe duik hoort absoluut in dat rijtje thuis, want dit keer doken we niet twee keer op dezelfde plek, maar twee keer voor dezelfde persoon, naar dezelfde telefoon binnen 48 uur. Een nieuw record.

Het begon allemaal met een telefoontje van Najib. Kort maar krachtig: er ligt een telefoon in het water, in Schoonhoven. Kunnen jullie helpen?
We vragen om een exacte locatie en gelukkig is zijn zoon een digitale ninja: binnen no-time staat de pinpoint in onze app.

Later die middag komen we tegelijk aan op de afgesproken plek. Hoewel het niet zijn eigen telefoon is maar die van zijn vrouw, wijst Najib met een lange tak precies aan waar hij denkt dat het toestel ligt: zo’n 2,5 meter uit de kant.

We twijfelen even of we hier met duikset gaan zoeken, maar dat blijkt een goede beslissing. Wat verder van de kant is het water toch dieper dan gedacht. Na tien minuten zoeken nog steeds geen telefoonsignaal. Normaal vergroten we dan langzaam het zoekgebied. Dit keer precies andersom: we komen juist dichter naar de kant.
En jawel, de telefoon ligt uiteindelijk maar één meter uit de kant. Niet zo ver gegooid dus.

We roepen Najib erbij. Hij is ondertussen druk met het jongste kind én in gesprek aan de telefoon. We horen hem opgelucht zeggen: “De duiker heeft hem gevonden en hij doet het nog ook.”
Missie geslaagd. Althans… dat dachten we.

Twee dagen later gaat de telefoon opnieuw: of we nog een keer kunnen komen. En graag een beetje snel.
We hebben niets in de agenda, dus hup, meteen de auto in richting Schoonhoven. Dit keer een paar straten verder.

Najib staat er al. Bij het uitstappen zegt hij meteen: “Zeg maar niks.”
De eerste keer twijfelde hij nog of we de telefoon wel zouden vinden. Nu zegt hij zelfverzekerd: “Die ga je echt wel vinden.”
Stiekem moet het team wel een beetje lachen.

We bekijken de locatie: makkelijk in- en uitstappen, ondiep water.
We proberen het zonder duikset, met de set als backup op de kant, voor als het water dieper is dan we denken.
Omdat er struikjes staan waar de telefoon in is gevallen, gaan we zo’n tien meter verder het water in en lopen we langzaam richting de aangewezen plek. De bodem is blubberig en onze duiker zakt diep weg, maar net als de eerste keer werken we richting de kant.

Dan, tussen het riet, een prachtig signaal: Yesss!
Deze telefoon komt ons bekend voor, weer komt de iPhone werkend boven water.

Het tafereel is bijna identiek aan twee dagen eerder. Najib is weer tegelijk bezig met zijn jongste telg. Als we hem erbij roepen, pakt hij opgelucht het toestel aan. Als doorgewinterde ervaringsdeskundige vraagt hij meteen om een droog zakje.

We maken nog een praatje. Aan de kleine vragen we: “Had jij de telefoon in het water gegooid?”
Hij antwoordt heel serieus: “Nee, mama.”
Of dat klopt, blijft voor altijd een mysterie.

Bij het afscheid zeggen we — een tikje ondeugend: “Nou… tot morgen dan maar.”

Op verzoek hebben we de foto geanonimiseerd.