Telefoon uit Zwolse gracht bij Rodetorenpad

“Yes, that’s my telephone!”
We hebben een aardig ritje voor de boeg. Team Marja stapt in de auto richting Zwolle, want er ligt een iPhone 13 op de bodem van de gracht bij het Rodetorenpad. Een vertrouwde locatie, want het is nog niet zo lang geleden dat we hier ook al eens op zoek gingen naar een verloren telefoon én 150 euro cash. Dat verhaal lees je hier. De Zwolse grachten kennen ons inmiddels wel.

Een brug met geschiedenis
Het Rodetorenpad in Zwolle is vernoemd naar de Rode Toren, ook wel bekend als de Peperbustoren, een van de oudste en meest iconische torens van de stad. De toren stamt uit de dertiende eeuw en was oorspronkelijk onderdeel van de middeleeuwse stadsverdediging. Zwolle was in de Middeleeuwen een belangrijke Hanzestad, een lidmaatschap van het machtige handelsnetwerk dat steden door heel Noord-Europa met elkaar verbond. De grachten die de stad omringen, zijn dan ook geen toeval: ze waren ooit een essentieel onderdeel van de vestingwerken en de waterhuishouding van de stad. Anno 2025 zijn ze vooral mooi om naar te kijken, en af en toe om in te duiken.

Een stuiter, een plons en een internationaal probleem
Collins is aan het fietsen over de brug als zijn telefoon uit zijn broekzak glijdt. Een stuiter op het wegdek, een korte vrije val en dan die onmiskenbare plons. Weg telefoon. Collins komt uit Nigeria, heeft gestudeerd in Finland en studeert nu in Nederland. Internationaler kan het haast niet. En juist als je zo internationaal leeft, zit alles op die telefoon: contacten, apps, communicatie met mensen overal ter wereld. Begrijpelijk dus dat hij hem graag terug wil.
We maken een afspraak voor diezelfde avond. Geen tijd te verliezen.

Blikjes, blikjes en nog eens blikjes
Na het maken van een plan, het opbouwen van de duikset en het aankleden gaat Marja het water in. Gewapend met haar metaaldetector en rode boei zwemt ze naar de aangewezen plek en zakt af naar de bodem. Het zoeken kan beginnen. En zoeken wordt het ook.
De bodem ligt vol met blikjes. Alsof er een feestje is geweest, en het opruimen aan de natuur is overgelaten. De metaaldetector heeft er druk mee. Elk signaal even checken, telkens weer een blikje. Na een kwartiertje besluit Marja het dichter bij de brug te proberen.

Bijna meteen raak
En daar is het. Een mooi signaal, vlakbij de brug. Marja tast naar de bodem en heeft de telefoon te pakken. Bij het bovenkomen ontstaat er even verwarring op de kant. Collins meldt bij de duikploegleider: “I’m not sure if that’s mine.” Marja draait de telefoon om in haar hand, het scherm schiet aan. Een korte stilte. Dan klinkt er gejuich.
“Yes, that’s my telephone!”
Op haar gemak zwemt Marja terug naar de steiger, telefoon in hand. We worden keer op keer bedankt en Collins geeft ons een belofte mee: “I’m going to recommend you to my friends.” We nemen hem graag aan.
Weer een succesvolle duik in Zwolle. De Rode Toren heeft het allemaal zien gebeuren.