We krijgen een oproep:
“Kunnen jullie helpen? Er zit een touw in mijn schroef. Het is helaas mijn eigen lijn. Dit is nog nooit gebeurd.”

Het is nog vroeg in de morgen als Yme alvast water gaat bunkeren. Maar op de terugweg naar de ligplaats gaat het mis. Een seconde niet opletten, en het is te laat.

Na een belletje spreken we af rond het middaguur. Eenmaal aangekomen in Steenwijk, een stad bekend om haar historische vestingwerken en idyllische grachten, staan we eerst aan de verkeerde kant van de brug geparkeerd. Gelukkig ligt er vlakbij een loopbrug, dus snel staan de spullen aan de goede kant van het water.

Na het opbouwen is het pak snel aangetrokken en het water in. Rond het middaguur is het aardig warm – bijna alsof de natuur ons een handje helpt.

Onder de boot lijkt het verwijderen van het touw een fluitje van een cent. Het eerste deel van het touw kan gemakkelijk afgewikkeld worden. Maar bij het laatste stuk blijkt toch stevig snijwerk nodig. Onze metaaldetector hoeft deze keer niet mee: puur handwerk en precisie.

Na zo’n twintig minuten draait de schroef weer soepel. Het touw is verwijderd, de boot kan weer varen, en Yme kan opgelucht ademhalen. Een klein technisch probleem, maar dankzij een beetje expertise en doorzettingsvermogen, weer opgelost.