Het duikteam van Jochem was nog maar net thuis van een succesvolle duik in Heerenveen, waar we Bjorn hielpen zijn telefoon met dierbare herinneringen terug te vinden. De droogpakken hingen nog te luchten en de koffie stond net op tafel, toen er alweer een nieuw bericht binnenkwam. Salwaa had haar telefoon twee dagen eerder in het water laten vallen en vroeg zich af of het nog zin had om deze te laten bergen. Ze had op internet gelezen dat iPhones slechts 30 minuten onder water kunnen blijven. Dat klinkt logisch, maar de praktijk bij Recovery Divers laat zien dat water en tijd soms verrassend goed samengaan. Zo werd er ooit een telefoon opgedoken die 14 maanden onder water had gelegen en na zorgvuldig drogen gewoon weer werkte. Moraal van het verhaal, water is vervelend, maar vaak niet het einde.

Team Jochem arriveerde iets te vroeg op locatie, maar dat is nooit een probleem. Even de benen strekken en de omgeving bekijken hoort er gewoon bij. De duikactie vond plaats bij het charmante bruggetje “Petemayenburg” aan de Zoutkeetsgracht. Deze gracht ligt in een gebied dat ooit bekend stond om zoutopslag en scheepvaart. In de zeventiende eeuw lagen hier pakhuizen vol handelswaar en voeren kleine schepen af en aan. Tegenwoordig is het er rustiger, maar het water bewaart nog steeds van alles, van geschiedenis tot per ongeluk verdwenen smartphones. Dat maakt het werk van het duikteam soms bijna archeologisch, alleen is de buit tegenwoordig vaker digitaal dan historisch.

De telefoon was in het water beland toen Salwaa merkte dat haar broekzakken erg ondiep waren. Ze probeerde haar telefoon veilig op te bergen, maar in plaats van in haar tas, verdween deze rechtstreeks het water in. Het is een klassiek scenario, vergelijkbaar met sleutels die nét uit je hand glippen of een munt die altijd precies tussen twee planken valt. Alleen heeft een gracht de neiging om dingen definitief te verstoppen.

Jochem ging het water in, sloot de communicatielijn aan, voerde de controles uit en daalde rustig af. Eerst werd er op de tast gezocht op de vermoedelijke plek. De bodem van grachten kan verraderlijk zijn, met slib dat alles langzaam opslokt. Na drie rondes op dezelfde locatie was het duidelijk dat de telefoon daar niet lag. Tijd om het zoekgebied te vergroten. En dat bleek de juiste keuze. Binnen 30 seconden had Jochem beet, geen vis, maar een telefoon. Misschien minder lekker bij de barbecue, maar voor Salwaa een stuk waardevoller.

Terwijl het team de duik afbouwde, belde Salwaa direct haar familie om het goede nieuws te vertellen. Het allerbeste nieuws? De telefoon stond nog aan, deed het nog, sterker nog: de wekker ging af! De opluchting was hoorbaar, de glimlach zichtbaar. Dat soort momenten zijn precies waarom het team dit werk doet. Niet voor de nattigheid, niet voor de late uurtjes, maar voor die ene reactie wanneer iemand zijn verloren herinneringen terugkrijgt.

Na afloop begon voor Team Jochem de terugreis naar huis, uiteraard met een korte plas- en koffiepauze. Rond half twee ’s nachts arriveerde het team weer veilig in de thuishaven en zochten ze hun bed op. Morgen belooft namelijk weer een drukke dag te worden. Met mooi weer gebeuren de meeste ongelukjes, touwen in de schroef, telefoons in het water, verloren ringen. Gelukkig staan de teams van Recovery Divers altijd klaar om ook die verhalen weer een goed einde te geven.

Op verzoek hebben we de foto geanonimiseerd.