Gisteravond ontvingen wij het volgende bericht:

‘’Goede avond, hoe gaat het met u?

Ik woon zelf in Canada maar ik spreek op dit moment voor mijn broertje hij is zijn telefoon verloren en omdat het heel erg belangrijk is voor hem dat hij zijn telefoon vind omdat er foto’s op staan van onze overleden oom en andere dierbare foto’s. Hopelijk kunt u ons helpen om de telefoon te vinden.

2 dagen geleden was mijn broertje aan het varen en is zijn telefoon verloren in het water in Heerenveen vlakbij het pannenkoekenschip /dichtbij het witte brugje, ze hebben geprobeerd om in het water te springen en het zelf te kunnen zoeken maar helaas geen resultaat.

Ik was benieuwd hoeveel het zou kosten zodat ik het kan doorgeven aan mijn broertje en papa.

Graag hoor ik van u.’’

De volgende ochtend belt John, de vader van Björn. Eerst heeft John al de reviews gelezen op Trustpilot en dat gaf extra vertrouwen. Als anderen hun telefoon terugkrijgen uit het water, dan moest dat hier ook kunnen. Dit weekend heeft duiker Jochem de piket telefoon en terwijl hij met John belt, appt hij meteen in de groepsapp om het duikteam samen te stellen. Binnen vijf minuten is het team compleet. Sommige duikers zijn bezig met een voorjaarsschoonmaak, anderen dromen al van een duikvakantie, maar een verloren telefoon met emotionele waarde krijgt altijd prioriteit.

Tien minuten later zit het team in de auto voor een rit van ongeveer twee en een half uur. Dat betekent koffie, veel koffie. Historisch gezien heeft water rond het witte brugje al heel wat meegemaakt. De waterwegen in dit gebied zijn ooit aangelegd voor turftransport, later kwamen er pleziervaart en recreatie bij. Tegenwoordig varen er bootjes, kano’s en af en toe iemand die per ongeluk zijn telefoon laat zwemmen. De geschiedenis verandert, het water blijft hetzelfde, troebel.

Na aankomst worden zoals altijd de veiligheidschecks gedaan, waaronder een LMRA en de duikprocedures. Niet veel later arriveert John met Björn en zijn vriendin. Björn vertelt dat hij zelf heeft gezocht met een persluchtfles van Temu. Dat klinkt avontuurlijk, maar is niet verstandig. Duiken met onbekende of goedkope apparatuur zonder duikbrevet is gevaarlijk. Je hebt geen controle over luchtkwaliteit, drukregelaars kunnen falen, en zonder training weet je niet hoe je moet reageren bij problemen zoals opstijgziekte of desoriëntatie. Bovendien kan slecht materiaal plotseling stoppen met lucht geven, en onder water is dat geen moment waarop je denkt, had ik toch maar eerst een cursus gedaan. Gelukkig is die duik goed afgelopen, alleen niet met het gewenste resultaat, daarom staan wij nu hier aan de kade.

De plek wordt exact aangewezen en het team haalt de spullen uit de auto. Binnen tien minuten verandert de kade in een complete duikoperatie, met communicatielijnen en zuurstofkoffers. Al hinkelend staat Jochem zijn droogpak aan te trekken, hulp weigert hij, dat hoort bij de routine. Tijd om het water in te gaan. Het zicht is nul komma nul, zoals vaker in dit soort wateren. Eerst tast Jochem rond, maar dat blijkt lastig. Dan komt het geheime wapen tevoorschijn, de metaaldetector. In water met weinig zicht is dat vaak de sleutel tot succes.

Binnen twintig seconden is het raak. De telefoon wordt gevonden. Op de kant schieten de handen van Björn de lucht in. De opluchting is groot, niet vanwege het toestel zelf, maar vanwege de herinneringen die erop staan. Terwijl een omstander roept dat de telefoon het vast niet meer doet, geeft het toestel al een teken van leven. Dat gebeurt vaker, moderne telefoons zijn soms verrassend taai.

Tijdens het teruglopen naar de auto wordt er gefacetimed met Canada. Melanie bedankt het team meerdere keren. Pas terug in Rotterdam ontdekt Jochem dat de parkeeractie nog aan staat. Een kleine financiële bijdrage aan de lokale economie. Graag gedaan!