Een melding via het contactformulier op onze website. Niets bijzonders, totdat we Jack aan de lijn hebben. Zijn mobiele telefoon is van de brug over de Brandjessloot in Lutjebroek gevallen en ligt nu ergens op de bodem. We plannen een afspraak voor vroeg in de middag en het team staat al klaar voordat Jack er is.

Een muzikale fietser en een ongelukkig hobbeltje
Terwijl we wachten maken we alvast een verkenningsronde bij de brug. Waar is die telefoon terechtgekomen? Het is intussen begonnen met regenen en we schuilen in de auto, maar niet voor lang. Jack arriveert, vergezeld door zijn zoon als support. Dan horen we het verhaal. Jack fietste op weg naar huis en had muziek op via zijn telefoon. Fietsend, met zijn telefoon in de hand, besluit hij van nummer te wisselen. Een hobbeltje op het wegdek is genoeg.

Hij verliest zijn greep, ziet de telefoon over de reling vliegen en hoort de onmiskenbare plons. De Brandjessloot, een brede waterloop die al eeuwen door dit West-Friese polderdorp slingert en in de wandelroutes door Lutjebroek bekendstaat als een van de mooiste plekken van het dorp, heeft een nieuwe aanwinst.

Glijden is er niet bij
De uitdaging van deze duik is niet het zoeken, maar het afdalen. Het dijkje naar het water is glad door de regen en met een volledige duikuitrusting op je rug is dat niet niks. Maar ook dat zijn we gewend. Rustig en gecontroleerd lopen we naar beneden, stap voor stap. Eenmaal in het water is het snel gedaan. De metaaldetector mag zijn werk doen en al na een paar minuten geeft hij een mooi signaal. Marja steekt de telefoon omhoog en hoort meteen een kreet van de zoon. “Ja, dat is de goede.”

Terug naar de auto, klus geklaard
Even later staan we weer droog bij de auto. Het weer is nog steeds niet bepaald uitnodigend, dus het blijft bij een droogadvies en een hartelijk “hopelijk tot nooit meer weerziens.” Daarna gaan we ieder onze eigen kant op.