Een gepensioneerd echtpaar uit Amerika trekt de stoute schoenen aan en maakt een reis kris kras door Europa, waarbij ze Rome en Berlijn al probleemloos hebben bezocht. Wanneer ze in Amsterdam aankomen, gaat het aan de Prinsengracht echter goed mis.

De aanleg van deze iconische gracht begon in 1612, in een tijd waarin de stad exponentieel groeide en de grachtengordel vorm kreeg. Het is een prachtig historisch decor, maar voor Bruce en Cora verandert de sfeer volledig wanneer ze willen instappen op een rondvaartboot. Terwijl Bruce zich iets te diep bukt, glipt zijn telefoon uit zijn borstzakje zo het water in, wat voor grote paniek zorgt bij het stel. Ze laten de rondvaartboot direct voor wat hij is en proberen uit alle macht zo snel mogelijk hulp te krijgen, maar dat valt nog niet mee in de drukke stad.

We worden al snel gebeld of we direct kunnen komen, maar helaas moeten we het echtpaar op dat moment teleurstellen. De duikers zijn wel voorhanden, maar overdag is het op die locatie een gaan en komen van rondvaartboten, wat gevaarlijk is voor ons en niet gewaardeerd wordt door de kapiteins. We bieden aan om s’avonds te komen, maar dat aanbod wordt in eerste instantie afgeslagen. Bruce gaat op zoek naar een alternatief en een magneetvisser lijkt de oplossing, maar na een uur werpen geeft hij op.

Ook de volgende gevonden magneetvissers worden gevraagd, maar zij kunnen de telefoon eveneens niet redden. Inmiddels zijn Bruce en Cora radeloos, bellen ze ons opnieuw op en zo staan we dan toch s’avonds laat aan de Prinsengracht met onze auto.

We laten het stel niet langer dan nodig in spanning, want we zien de wanhoop en gaan zonder veel te zeggen aan de slag. Eenmaal onder water is het snel gebeurd en na 5 minuten is Marja weer boven met een werkende telefoon. De ontlading bij het echtpaar is groot.

Eenmaal op de kade krijgen we de nodige bedankjes en tijdens het afbreken zien we vanuit onze ooghoeken een mooi moment: de twee omhelzen elkaar innig, blij dat het bezoek aan Amsterdam toch nog goed is afgelopen. Tijdens het afscheid meld Cora heel droog: “nu moeten we volgend jaar terug komen om de rondvaart alsnog te maken.” Wie weet is dit een: tot dan.