Op een vroege ochtend vertrekken we richting het Haagse Bos in Den Haag. We zijn ruim op tijd, maar al snel blijkt dat parkeren hier een grotere uitdaging is dan de duik zelf. Ondanks het vroege uur zijn de parkeerplaatsen schaars. We zetten de auto daarom tijdelijk op een laad en losplek en bellen het echtpaar dat al op ons staat te wachten.

Samen lopen we naar het bruggetje waar de cardholder in het water is verdwenen. Meneer vertelt dat hij iets uit zijn broekzak wilde pakken. Bij die beweging glipt de cardholder uit zijn zak en verdwijnt rechtstreeks het water in. Dat is natuurlijk precies het soort onverwachte pech waar wij graag bij helpen.

Het Haagse Bos is een van de oudste bossen van Nederland en maakte ooit deel uit van een uitgestrekt oerbos dat zich van Alkmaar tot ver in Brabant uitstrekte. Tegenwoordig ligt deze groene oase midden in Den Haag, op loopafstand van Paleis Huis ten Bosch, waardoor natuur en historie hier letterlijk hand in hand gaan.

Omdat het bos wordt beheerd door Staatsbosbeheer lopen we eerst even naar het paviljoen om toestemming te vragen. Tot onze verbazing staan de deuren wagenwijd open, liggen er persoonlijke spullen op de bureaus, maar is er nergens iemand te bekennen. Na een paar keer roepen en rondkijken besluiten we dat wachten weinig zin heeft en lopen we terug naar de zoeklocatie.

Gelukkig loopt er een breed pad langs het water. De auto wordt netjes verplaatst zodat niemand er last van heeft en we veilig kunnen werken. Op het eerste gezicht lijkt het water niet diep. We meten de diepte en komen uit op ongeveer een meter. Dat klinkt eenvoudig, dus Marja besluit eerst zonder volledige duikuitrusting te kijken of de cardholder snel te vinden is.

Dat plan blijkt al snel minder slim dan gedacht. Zodra ze het water instapt zakt ze diep weg in een dikke laag bladeren, modder en takken. Dat wordt dus toch omkleden. Even later ligt ze volledig uitgerust op de juiste plek en begint de echte zoektocht.

Zoeken tussen een dikke laag bladeren is alsof je een zwart portemonneetje probeert te vinden onder een herfstbos, alleen dan onder water. Gelukkig weten onze duikers precies hoe ze systematisch moeten zoeken. Na ongeveer een kwartier klinkt het verlossende signaal. Tussen de bladeren verschijnt de verdwenen cardholder.

Opgelucht neemt meneer de cardholder weer in ontvangst. De belangrijke pasjes zitten er allemaal nog in en hoeven gelukkig niet vervangen te worden. Dat scheelt een hoop geregel.

Samen met zijn vrouw maken we nog een leuke foto voor ons digitale plakboek. Daarna nemen we afscheid en rijden we met een tevreden gevoel weer naar de volgende opdracht.