Verloren telefoon gered bij ponton

Met mooi weer in aantocht gebeurt er bij ons altijd iets bijzonders. We stemmen onderling alvast af wie beschikbaar is, zodat we snel kunnen schakelen. Dat scheelt een hoop telefoontjes en zorgt ervoor dat er vrijwel altijd een team klaarstaat. Na de eerste duik van de dag, waar je hier meer over leest , deden we precies dat. Even checken wie er paraat is, voor het geval dat.

Dat bleek geen overbodige luxe. Niet veel later ging de telefoon. Jochem kreeg de vraag of we naar Dintelsas konden komen, onderdeel van Dinteloord. Het antwoord kwam eigenlijk meteen, ja. Het team stond al in de startblokken, dus lang nadenken was niet nodig.

Na een kleine uur rijden kwamen we aan bij de jachthaven van Dintelsas. Een plek waar we niet voor het eerst kwamen. Eerder waren we hier al eens voor een boot met een touw in de schroef. Het water is hier rustig, maar kan verraderlijk zijn als er iets op de bodem ligt dat je liever terug wilt hebben.

Dintelsas ligt op een bijzondere plek waar de Dintel en het Volkerak samenkomen. Vroeger was dit een belangrijke doorgang voor binnenvaartschepen en vissers. Het water heeft hier door de jaren heen van alles gezien, van handelsroutes tot recreatievaart. Tegenwoordig is het vooral een plek waar watersporters samenkomen, maar zoals wel vaker blijkt, verdwijnen er af en toe spullen die eigenlijk niet bedoeld zijn voor een permanent verblijf op de bodem.

Johan was degene die ons had gebeld. Eerder die dag lag hij dubbel aangemeerd. Tijdens het bukken over de reling ging het mis. Zijn telefoon gleed uit zijn hand en hij kon alleen nog maar toekijken hoe het toestel langzaam naar de bodem zonk. Dat soort momenten duren altijd net iets langer dan je zou willen. Hij had de hoop eigenlijk al opgegeven.

Gelukkig werd er in de jachthaven al snel meegedacht. Waarom geen duiker bellen? Recovery Divers werd genoemd en met een korte zoektocht op internet kwam Johan bij ons terecht. Niet veel later stond er een afspraak en reden we zijn kant op.

Op locatie werd eerst rustig gekeken naar de situatie. Het water in kon via het schip waar Johan lag aangemeerd en eruit via een ponton een stukje verderop. Het zoekgebied was minder duidelijk. Er was geen exact punt, alleen een globale inschatting. Dat betekent meestal: wat extra meters maken.

Eenmaal in het water bleek al snel dat het geen makkelijke klus zou worden. De bodem was zacht, het zicht beperkt en na een paar banen duiken was er nog geen resultaat. Toch zit opgeven er niet echt in bij ons. Dus nog een baan, en nog één.

En precies op dat moment gebeurt het vaak. Dat ene signaal waar je op hoopt. Marja kreeg het signaal binnen, dook iets dieper en kwam even later weer boven. In haar hand: de telefoon.

Aan de kant volgde direct opluchting. Johan en zijn vrouw konden hun geluk niet op. Want hoe vanzelfsprekend een telefoon soms lijkt, zonder voelt het ineens een stuk lastiger.

Voor ons weer een geslaagde missie. Voor Johan een verhaal met een goed einde. En voor iedereen een bevestiging dat zelfs als iets verloren lijkt, het nog niet per se weg is.