Een onverwachte stop aan het Watertje

Aan het Watertje in Zoeterwoude, vlakbij Leiden, fietsen twee vrienden samen een rondje. Dan volgt een onverwachte stop en daar gaat het mis. Een van de twee blijft met zijn wielrennersschoen aan het riempje van zijn pedaal hangen, verliest zijn evenwicht en valt. Omdat ze langs de kademuur rijden, belandt hij niet op straat maar met een plons in het water. Het pedaal heeft kennelijk gevoel voor drama.

Een tasje op de bodem

Gelukkig loopt hij geen verwondingen op, maar al snel komt hij erachter dat zijn tasje met elektrische fietspomp, telefoon en huissleutels in het water is verdwenen. Omwonenden schieten te hulp met harken en schepnetten, maar helaas. Eenmaal thuis laat zijn vrouw het er niet bij zitten. Al snel hebben we haar aan de telefoon. Ze vraagt wat de kansen zijn als wij gaan zoeken en of de telefoon nog wel zal werken. Ze besluit dan ook: “het zou fijn zijn als jullie het willen proberen”.

Nog diezelfde middag

Nog diezelfde middag staan wij op locatie en maken we kennis met de bevriende wielrenner. Hij wijst precies de plek van de val aan. Het lijkt niet een moeilijke duik te worden en al snel zijn we aan het opbouwen.

Glas, glas en nog eens glas

Eenmaal in het water maakt Marja eerst een baantje langs de kade, zonder resultaat. We besluiten dat er toch iets meer naar het midden gezocht moet worden, maar dat valt nog niet mee. Het water ligt vol met scherven gewapend glas en de metaaldetector maakt overuren. Na een half uurtje komt Marja boven. Heel kordaat loopt ze naar de kant, geeft de metaaldetector af en meldt bij de duikploegleider dat we “old school” verder gaan, met baantjes trekken en zoeken op de tast.

Een geluk bij een ongeluk

Een goed besluit, want in het tweede baantje vindt Marja het tasje. Opgelucht brengen we het naar de kant, maar de bevriende wielrenner weet niet zeker of dit zijn tasje is. Bij het openritsen komt er een nog werkende telefoon uit. Het is het goede tasje.