Een vroege vogel… vangt de telefoon!
Het is nog donker, de stad slaapt, en wij staan al paraat bij de Museumbrug in Amsterdam. Niet de eerste keer trouwens. We doken hier eerder, en dat leverde mooie verhalen (én vondsten) op. Lees hier meer over eerdere duiken bij de Museumbrug

Gisteren te druk, vandaag perfect
Gisteren stonden we hier ook al, maar het was chaos op het water. Waterfietsen, bootjes, sloepjes – allemaal prima, maar niet als je rustig wil duiken naar een dure telefoon. We besloten de klus een dagje uit te stellen. Geen probleem, behalve dat de eigenaar van de telefoon – een zakelijke – dus een nachtje extra in spanning moest zitten…

Het is 6.00 uur ’s ochtends
Een tijdstip waarop zelfs de grachten nog koffie nodig hebben. Rebakah is er niet bij, zij blijft thuis bij hun baby (die nog heerlijk ligt te slapen), maar haar man is wel aanwezig.
Hij kijkt gespannen toe. Want ja, dit is niet zomaar een telefoon, het is een werktelefoon. En dus: belangrijk.

Rust op het water = goud voor duikers
Zonder bootverkeer kunnen we rustig voorbereiden. We gooien een boei in het water, voor de zekerheid. Je weet maar nooit waar een telefoon naartoe drijft in de grachten.
Marja duikt het water in, metaaldetector mee, en begint de zoektocht.

De bodem? Glibberige klei
Een soort vette klei met daarover een dikke laag stof. Gelukkig had collega Danny gisteren al wat opruimwerk gedaan: twee fietsen en een berg oud ijzer zijn alvast verdwenen. Scheelt!

Toch is er een nadeel: die gladde bodem maakt dat spullen makkelijk wegdrijven, zeker met al dat bootverkeer. Maar gelukkig: net iets verder dan de oorspronkelijke plek klinkt er een bekend signaal. Ping! Dat is ‘m.

De telefoon komt boven – droog, nou ja… bijna – en het opgeluchte gezicht van de eigenaar zegt genoeg als hij ziet dat zijn telefoon nog aan staat.
Missie geslaagd, nog voor de stad ontwaakt.