Vandaag staat een rit naar Groningen op de planning. We zijn onderweg naar Natuurbad en Camping Engelbert, waar Owen ons heeft gevraagd te helpen bij het terugvinden van zijn verloren zegelring.

Bij aankomst maken we kennis met Owen. Op een van de warme dagen ligt hij met zijn vrienden ontspannen in het water van de Engelbertplas. Zoals dat vaak gaat bij een groep jongeren blijft het niet alleen bij ontspannen. Er wordt gelachen, gedold en gespeeld in het water. Tijdens die gezelligheid raakt Owen zijn zegelring kwijt. Geen gewone ring, maar een sieraad met een enorme emotionele waarde. In de ring is as van zijn overleden opa verwerkt. Een verlies dat niet zomaar te vervangen is.

De Engelbertplas ligt aan de rand van Groningen en is al jarenlang een geliefde plek voor recreatie, zwemmen en kamperen. Op zonnige dagen trekt het gebied veel bezoekers die verkoeling zoeken aan het water, waardoor er door de jaren heen heel wat spullen op de bodem zijn beland.

Owen haalt ons op bij de ingang van de camping en vraagt de camping eigenaar of we met de auto het terrein op mogen. Gelukkig krijgen we direct groen licht. Het hek gaat open en we kunnen een flink stuk dichterbij parkeren. Het laatste stukje lopen we samen naar de zoeklocatie.

Tijdens het opbouwen van de duikuitrusting verspreidt het nieuws zich razendsnel over de camping: Er is een duiker en ze gaat op zoek naar een verloren ring. Voor we het weten weet vrijwel iedereen ervan. Owen moet er zelf om lachen. Hij had het eigenlijk aan niemand verteld, maar blijkbaar gaat nieuws op een camping sneller rond dan een zomerbries. Ook de campingbaas komt nieuwsgierig kijken. Hij vertelt: “Er ligt nog veel meer in de plas. Je zou versteld zijn wat je hier kan vinden.” Toch richten wij ons vandaag op één ding, de ring van Owen.

Na ongeveer een kwartier is Marja klaar om het water in te gaan. Langzaam laat ze zich vanaf de kant zakken en begint aan de zoektocht. Op de steiger verzamelt zich ondertussen een groep jongeren die de zoektocht nauwlettend volgt. Het lijkt bijna alsof er een live voorstelling begint.

Na een kwartier intensief zoeken klinkt er opnieuw een veelbelovend signaal op de metaaldetector. Met de pinpointer bepaalt Marja steeds nauwkeuriger de locatie. Voorzichtig neemt ze een hand zand van de bodem en spoelt dit langzaam weg. Dan verschijnt precies waar iedereen op hoopt: de zegelring ligt in haar hand.

Wanneer Marja bovenkomt moet ze lachen. De groep jongens heeft inmiddels plaatsgenomen op de steiger, allemaal met hun benen bungelend boven het water. Een beter publiek kun je bijna niet wensen. Zodra ze de ring omhoogsteekt barst er een luid gejuich los. Het is zo’n moment waarop iedereen tegelijk opgelucht is.

Owen is zichtbaar blij wanneer hij zijn ring terugkrijgt. Voorlopig verdwijnt deze niet terug om zijn vinger, maar veilig in zijn tas. We zien de opluchting op zijn gezicht en juist dat maakt dit werk zo bijzonder. Niet alleen een verloren voorwerp wordt teruggevonden, maar ook een tastbare herinnering aan iemand die veel voor hem betekent.

Voor we vertrekken zoeken we nog even de campingbaas op om hem te bedanken voor de gastvrije ontvangst en alle hulp. Dat waarderen we enorm. Daarna stappen we weer in de auto voor de terugreis, met opnieuw een bijzonder succesverhaal rijker.