Vandaag is de eindbestemming Schinveld, of zoals de Limburgers dat zo mooi zeggen, Sjilvend. Melanie heeft ons met spoed gevraagd om te komen duiken bij Brasserie HeerLuX om te zoeken naar een ring met een gigantische emotionele waarde.

Schinveld, een karakteristiek en sfeervol dorp in de Zuid-Limburgse gemeente Beekdaelen, is van oudsher omgeven door prachtige bosrijke natuurgebieden en historische beken waar het water altijd een centrale rol speelt. Eerder die week zat de familie heerlijk te genieten op het terras toen de jongste telg van de familie de ring ongevraagd had meegenomen en hem per ongeluk liet vallen. De ring stuiterde eerst met een angstaanjagende vaart op de houten steigerplanken van het terras om daarna genadeloos te verdwijnen tussen de smalle kieren, zo rechtstreeks het diepe water in.

Uiteraard heeft Melanie vooraf keurig netjes toestemming gevraagd aan de eigenaar van de brasserie en zelfs ook aan de gemeente, waardoor we met een gerust hart kunnen gaan duiken naar de ring ondanks het feit dat er normaal gesproken absoluut niet gezwommen of gedoken mag worden in het water van WSV De Hering.

Het terras is vandaag gesloten, maar de familie is gelukkig niet voor één gat te vangen en helpt direct mee. De meegebrachte sup wordt enthousiast opgepompt zodat de exacte locatie vanaf het water aangewezen kan worden, waar we als duikteam natuurlijk dankbaar gebruik van maken. Melanie mag de felle lamp die aan een reel hangt op de precieze locatie houden zodat we onder water een baken hebben om op te richten.

Eenmaal onder water krijgen we met enige regelmaat een signaal op de metaaldetector, het ene na het andere verdwenen terrasbestek komt boven water maar helaas nog geen ring. Na een intensief half uurtje besluiten we dan ook voor een heel andere en tactische aanpak te kiezen. Het duiksetje gaat uit en Marja gaat in strakke, rechte baantjes onder het terras zoeken. Met behulp van een handig meegenomen zeefje kan ze net aan bij de modderige bodem komen, wat niet ideaal is, maar op deze nauwkeurige manier weet ze wel honderd procent zeker dat er geen enkel plekje over wordt geslagen.

Gelijk in het eerste baantje is het raak en krijgt ze een helder signaal, waarna Marja met de pinpointer over de bodem gaat. Ze voelt direct dat het dit keer geen zwaar bestek is en heeft goede hoop op een goede afloop. Bij de derde keer scheppen met het zeefje hoort ze bij het naar bovenhalen nog steeds een prachtig signaal en na wat voorzichtig spoelen in het water blijft er een glinsterende gouden ring over in de zeef.

Opgelucht zwemt Marja naar de kant en meldt eenmaal bij de steiger enthousiast “ik denk dat ik hem gevonden heb.” Melanie bevestigt direct met grote ogen dat het de goede ring is en dan komt de enorme ontlading waarbij er een welverdiend gelukstraantje wordt weggepinkt.

Voor ons is dit telkens weer een fantastisch moment om te zien hoe intens blij en dankbaar mensen kunnen zijn na onze inzet. Na het vlot afbreken van de spullen lopen we met een voldaan gevoel naar de auto, denkend dat we in alle rust naar huis gaan rijden, maar dat loopt even anders.

We worden bij de auto plotseling opgewacht door een paar behoorlijk boze bestuursleden van de watersportvereniging die verontwaardigd melden dat we in overtreding zijn en dat de politie al in aantocht is. Het blijkt gelukkig een storm in een glas water te zijn, we leggen rustig uit dat er gewoon toestemming was van diverse instanties en dat we met plezier blijven wachten op de komst van de agenten.

Als de politie eenmaal gearriveerd is, leggen we netjes uit wie we zijn, wat we precies doen en dat we hier puur een emotioneel erfstuk boven water hebben gehaald. De politie reageert gelukkig super positief en meldt; “deze mensen hebben een goede daad verricht.” Wel geven ze als tip mee dat als er toestemming is gegeven er in het vervolg beter door alle partijen gecommuniceerd moet worden om dit soort misverstanden te voorkomen zodat iedereen goed op de hoogte is.

Gelukkig zijn de gemoederen hiermee direct gesust, nemen we op een vriendelijke manier afscheid en laten we ons visitekaartje achter bij het bestuurslid voor als er ooit nog eens onverhoopt iets kostbaars in het water valt. Toch zijn ze nog wel nieuwsgierig en is een van de laatste vragen of we nog vis hebben gezien, waarop we ontkennend antwoorden, wat achteraf best jammer is want we hebben blijkbaar een reusachtige meerval gemist.