Recordduik langs de kade van de gracht

Soms zit er haast achter een zoekactie, en soms zit er spektakel in. Dit verhaal heeft het allebei. Het begint met een telefoontje van Jan, die tijdens een wandeling langs de Prinsengracht in Amsterdam iets minder ontspannen eindigde dan gepland. Zijn telefoon besloot namelijk om zelfstandig uit zijn jaszak te springen en een duik in de gracht te nemen. De vraag was simpel, kunnen jullie helpen.

Een paar uur later staan we al langs de beroemde gracht. Niet direct, want eerder die dag was er nog een duik bij de Zaanse Schans, dat verhaal lees je hier. Twee totaal verschillende locaties, maar met één overeenkomst, spullen horen niet op de bodem.

De Prinsengracht is niet zomaar een stukje water. Deze gracht maakt deel uit van de 17e eeuwse grachtengordel, ooit aangelegd tijdens de Gouden Eeuw toen Amsterdam uitgroeide tot een wereldstad. Handel, scheepvaart en bedrijvigheid bepaalden hier het beeld. Tegenwoordig zijn het vooral woonboten, fietsers en toeristen die de sfeer bepalen, en af en toe dus een telefoon die een onverwachte duik neemt.

Zoals wel vaker in het centrum blijkt parkeren een uitdaging op zich. Na een paar rondjes wordt de auto strategisch op de stoep van een brug gezet. Niet helemaal volgens het boekje, maar soms vraagt de situatie om creatieve oplossingen.

Bij het opgegeven adres wordt aangebeld en nog voordat de bel goed en wel is uitgeklonken, zwaait de deur open. Een groep vrienden komt enthousiast de trap afgestommeld, duidelijk vastbesloten om dit avondavontuur van dichtbij mee te maken.

Samen lopen we naar de plek waar de telefoon vermoedelijk het water in is gegaan. Al snel wordt duidelijk dat deze locatie minder geschikt is om veilig in en uit het water te gaan. Even is er lichte paniek, maar al snel schakelt het gezelschap over op meedenken. Suggesties vliegen over en weer, van springen vanaf een woonschip tot het zoeken naar een trap verderop.

Dan komt het verlossende idee. Iets verderop is de kade lager en daar kan veilig het water in en uit worden gegaan. Het betekent wel dat Marja een stukje moet zwemmen, maar dat is de kleine prijs voor een veilige aanpak. De auto wordt verplaatst naar de overkant en de voorbereidingen beginnen opnieuw.

Tijdens het opbouwen ontstaat er een spontaan vragenuurtje. Nieuwsgierige blikken, vragen over de uitrusting en verhalen van eerdere vondsten. We proberen de focus te houden, maar een beetje gezelligheid hoort er ook bij.

Als alles klaar staat, is het plan duidelijk. De trap staat stevig, de afdaallijn hangt en de communicatielijn is gereed. Tijd om het water in te gaan.

Langs het woonschip zwemt Marja ongeveer twintig meter naar de plek waar de telefoon verdwenen is. Daar haakt ze aan op de lijn en begint de afdaling. Ondertussen wordt er vanaf de kant nog gevraagd wat het record is.

Het antwoord komt sneller dan verwacht. Nog voordat de vraag goed en wel is uitgepraat, komt Marja alweer boven. In haar hand, de telefoon. Twintig seconden.

Op de kade breekt een klein feest los. Uitzinnige reacties, ongeloof en vooral veel gelach. Dit was niet alleen snel, dit was bijna niet bij te houden.

Tijdens de terugweg naar de uitstap begint Marja zelf ook te lachen. Plots gaat er een telefoon. Vanaf de kant wordt er lachend geroepen waarom ze niet heeft opgenomen.

Het antwoord laat zich raden. Onder water is het bereik nog altijd matig.