Internationaal avontuur eindigt met droge telefoon

Sommige reddingsacties beginnen niet met sirenes, maar met een glimlach en een telefoontje. Dit keer kwam de hulpvraag via een dame die het toiletgebouw op de Zaanse Schans laat stralen alsof het een vijfsterrenlobby is. Voor toeristen is ze een bekend gezicht en een warm welkom, en vandaag was ze dat ook voor Glynis en Mindy, twee studenten uit België met roots in Singapore en Taiwan. Een internationaal gezelschap dus, met een typisch Hollands probleem.

Want wie Nederland bezoekt, kan eigenlijk niet om de Zaanse Schans heen. Met zijn iconische molens, houten huizen en het water dat overal tussendoor slingert, is het een plek waar geschiedenis en toerisme hand in hand gaan. Ooit was dit gebied een bruisend industrieel centrum, waar windmolens zorgden voor productie van olie, verf en hout. Tegenwoordig is het vooral een plek waar camera’s overuren draaien, en soms, heel soms, waar telefoons een onverwachte duik nemen. Veel meer van onze avonturen op deze plek lees je hier.

Helaas ging het dit keer even mis. Tussen het maken van foto’s en het genieten van het uitzicht door, gleed een telefoon uit handen. Niet netjes vanaf de rand van de steiger, zoals we vaker zien, maar precies tussen de planken door. Een perfecte score, maar dan eentje die je liever niet maakt. In de paniek van het moment was niet helemaal duidelijk waar het toestel precies verdwenen was. En dat betekent maar één ding, zoeken.

Hoewel het overdag nog aangenaam was, stond er die avond een frisse wind over het water. Typisch Nederlands, vier seizoenen in één dag. In de beschutting van het toiletgebouw werd daarom rustig de uitrusting klaargemaakt. Ondertussen bleven Glynis en Mindy wat op de achtergrond, bescheiden en zichtbaar nog een beetje onder de indruk van het hele gebeuren.

Net voordat we het water in gingen, werden ze er toch nog even bij geroepen. Een laatste check, een laatste kans om het zoekgebied iets kleiner te maken. Waar denken jullie dat hij gevallen is? Met enige twijfel werd een plek aangewezen. Dat werd het startpunt.

Omdat een afdaallijn hier geen optie was, werd er een lamp naar beneden gericht. Zo had Marja onder de steiger toch voldoende zicht om gericht te zoeken. Eenmaal onder water ontvouwde zich een typisch stukje Nederlandse waterbodem, donker, zacht en hier en daar verrassend netjes.

Na vijf minuten kwam Marja weer boven. Iets te ver afgedreven, het hoort er soms bij. Even herpakken en opnieuw proberen. De tweede poging bleek direct een stuk succesvoller. Nauwelijks onder water kwam er al een duidelijk signaal binnen.

Even later verscheen Marja weer onder de steiger vandaan, dit keer niet met lege handen. In haar hand lag de telefoon, alsof hij daar al die tijd gewoon had liggen wachten. Missie geslaagd.

De opluchting bij Glynis en Mindy sprak boekdelen. Wat begon als een klein drama tijdens een dagje uit, eindigde in een verhaal dat ze waarschijnlijk nog vaak zullen vertellen. En eerlijk is eerlijk, een bezoek aan de Zaanse Schans wordt zo wel extra memorabel.

Wij pakken in en rijden door naar Amsterdam, daar staat Jan op ons te wachten.