Buitenboordmotor gered uit Leidse gracht

De buitenboordmotor die de gracht in vloog
Het was een van die zeldzame lentedagen waarop het écht voelt alsof de winter definitief voorbij is. De zon straalde, de temperaturen waren aangenaam en overal in Nederland kropen mensen naar buiten. Dat merkten we bij Recovery Divers ook, want de telefoon stond roodgloeiend. En dan, midden in die drukte, belde Fien.
“Jullie duiken toch? “ Ja. “Ook naar andere objecten dan telefoons? “ Ook ja.

Een uitje op de gracht, met een onverwacht slot
Fien was samen met een vriendin aan het varen door de Leidse grachten, één van de mooiste manieren om deze historische stad te beleven. Leiden is bekend om zijn schilderachtige grachtengordel, de sfeervolle panden en de rijke geschiedenis als thuisbasis van onder andere de oudste universiteit van Nederland, opgericht in 1575. Minder bekend is dat de grachten eeuwenlang ook dienstdeden als transportroute voor goederen en dat je tegenwoordig gewoon met een bootje lekker de stad kan verkennen.

Precies dat was het plan van Fien en haar vriendin. Gezellig varen, genieten van de lentezon. Tot ze op de Oude Vest kwamen, een van de singels die de historische binnenstad omringen. Daar begon de buitenboordmotor te trillen, liet de spiegel, de bevestigingsplaat aan de achterkant van het bootje, los en plonsde met een doffe klap de gracht in. Weg motor.

Een zelforganiserende reddingsactie
Fien en haar vriendinnen wonen gelukkig vlakbij, dus er werd meteen een eigen reddingsactie op touw gezet. Zelf het water in. En dat snap je: een buitenboordmotor is duur, maar nog los van de waarde wil je een motor vol brandstof niet in een gracht laten liggen, dat is gewoon slecht voor het milieu.
Ze doken er zelf in, letterlijk. Maar de Leidse grachten zijn berucht om hun zicht, of beter gezegd het gebrek daaraan. Wie meer wil weten over wat wij zoal terugvinden in de Leidse grachten, kijk dan eens bij ons eerdere verhaal over een verloren armband die werd teruggevonden tijdens het Pride Weekend op dezelfde locatie. De conclusie was toen al duidelijk: zicht? Welk zicht? En zo bleef de motor op de bodem liggen.

Team Marja en team Jochem, samen aan de waterkant
Om 22: 30 stonden wij in Leiden. Een half uur te vroeg zelfs, maar dat hinderde niet. En wat voor team: “team Marja” en “team Jochem” waren voor deze gelegenheid samengesmolten, iets wat door de drukte van de afgelopen maanden minder vaak voorkomt. Jochem trekt zijn droogpak aan, Marja bouwt ondertussen zijn duikset op en fungeert als reserveduiker. Niet veel later kwamen de dames aanlopen, vergezeld door een heel gezelschap nieuwsgierige huisgenoten en omstanders. Een duikoperatie in een Leidse gracht trekt nou eenmaal bekijks.
De locatie was glashelder. De dames hadden zelfs een foto gemaakt. Ter hoogte van de lantaarnpaal, drie meter uit de kant, tegenover de Lakenhal. De Lakenhal is een van de meest iconische gebouwen van Leiden: een imposant monumentaal pand uit 1640 dat vroeger dienstdeed als hal voor de lakenhandel, de textielindustrie die Leiden in de Gouden Eeuw groot maakte. Een bijzonder decor voor een nachtelijke duikoperatie.

Zoeken in het donker
Jochem ging het water in met alle vertrouwen. Die buitenboordmotor kon eigenlijk niet ver weg liggen. En toch, ter plekke, geen motor. Zicht? Een kleine dertig centimeter. Jochem zocht een meter naar links, een meter naar rechts, naar voren, naar achter. Niets. Zo’n apparaat kan je niet missen….Toch?
Tijd voor een andere aanpak: evenwijdig aan de kade duiken, banen maken, systematisch het gebied afdekken. Banen van twintig meter, omdraaien, een stukje opschuiven, nieuwe baan. Het opgewaaide stof had het toch al minimale zicht inmiddels volledig op nul gezet, maar Jochem bleef rustig en methodisch doorzoeken.
En dan, na dertien minuten duiken, op 8, 5 meter van de kade, het verlossende nieuws: gevonden! Jochem maakte de meegenomen lijn vast aan de motor. Boven water werd er getrokken, want een buitenboordmotor is ook onder water best zwaar. Maar met zijn allen lukte het.

Motor gered, milieu gespaard
Een klein milieurampje was voorkomen. De motor wordt gereinigd en binnenkort varen de dames weer gewoon rond in de Leidse grachten, zij het met de motor nét iets steviger bevestigd aan de spiegel. “Dit was een mooie ervaring, “ zeiden ze, “maar we zien liever geen herhaling. “
We maakten nog een leuke foto op de kade, werden uitgenodigd om binnenkort mee te varen, een uitnodiging die we zeker aannemen, en ruimden onze spullen op. Inmiddels was het 23: 30. Slapen? Nog niet. In Utrecht stond Guus op ons te wachten, want hij had zijn telefoon in het water laten vallen.
De nacht was nog lang.