Duikactie bij Vlot levert 2 telefoons op

Een plons, twee telefoons en een onverwacht verhaal

Soms begint een duik met een simpel bericht, maar eindigt het met een verhaal dat je bijblijft. Dit is er zo één.

We krijgen een WhatsApp en e-mail van Fernando.
“Hi there- I just sent an email but figured this would be faster! My wife dropped her phone in the canal and looking to see if we can get help recovering it”

De locatie volgt al snel, Leiden bij Vlot Grand Café. Zijn partner Kira heeft haar telefoon in het water laten vallen. We maken een afspraak voor later die dag. Het team is al onderweg van eerdere duiken, dus we schakelen snel.

Voor Kira is het een opluchting dat we dezelfde dag nog kunnen komen. Haar telefoon bevat alle reisgegevens, en zonder dat wordt een verblijf ineens een stuk lastiger.

Een moment van afleiding

Fernando en Kira zijn niet zomaar in Nederland. Ze zijn vanuit Florida overgekomen voor een verdrietige gebeurtenis, een begrafenis. Even een moment van rust en afleiding leek een goed idee. Het terras bij Vlot Grand Café ligt prachtig aan het water. De zon schijnt, jassen gaan uit en worden nonchalant over de stoelen gehangen. Precies zo’n moment waarop je even niet oplet.

Bij het oppakken van de jas gebeurt het. Een zachte plons. Kira beseft meteen wat er gebeurd is en ziet haar telefoon langzaam naar de bodem verdwijnen. Zo’n moment waarop je nog hoopt dat het meevalt, maar eigenlijk al weet hoe laat het is.

Een plek met geschiedenis

Leiden is een stad waar water en historie hand in hand gaan. De grachten waren ooit essentieel voor handel, transport en verdediging. Langs plekken zoals deze werd eeuwen geleden al geladen en gelost, en vandaag de dag zijn het juist de terrassen en pontons die voor levendigheid zorgen.

Na wat zoeken online komen Fernando en Kira bij ons terecht. En zo staan wij diezelfde avond bij het terras. Voor ons niet de eerste keer. Meer verhalen over dezelfde locatie lees je hier. We worden zoals altijd vriendelijk ontvangen. Het personeel kijkt een beetje verbaasd, ze hadden nog niets gehoord over het incident, maar helpen meteen mee waar nodig.

Opbouwen en te water

De routine begint. We bouwen de set op, hangen een afdaallijn met lamp in het water en leggen de communicatielijn klaar. Binnen tien minuten zijn we klaar om te duiken. Marja gaat het water in en zakt rustig af naar de bodem. Het zicht is zoals vaak beperkt, dus het wordt zoeken op gevoel en met behulp van de metaaldetector.

De eerste vondst

Na een paar minuten komt Marja boven. In haar hand, een telefoon. Maar al tijdens het terugzwemmen naar het ponton is er twijfel. Het scherm blijft zwart. Misschien is de batterij leeg, dat kan. Eenmaal boven wordt het duidelijk. Dit is niet de telefoon van Kira.

Een korte stilte, een kleine teleurstelling.

Doorzetten loont

Maar Marja twijfelt geen seconde. Ze draait zich om en zegt dat ze teruggaat. Opnieuw zakt ze af naar de bodem. Het zoekgebied wordt nog een keer zorgvuldig afgezocht.

Binnen een paar minuten verschijnt ze weer aan de oppervlakte. Met opnieuw een telefoon in haar hand. Dit keer voelt het anders. Tijdens het terugzwemmen springt het scherm aan. Dat is altijd zo’n moment. Alles valt op zijn plek.

Opluchting aan de waterkant

Kira neemt haar telefoon opgelucht in ontvangst. De spanning van de dag valt zichtbaar van haar schouders. We geven nog een droogadvies mee en krijgen een warm bedankje terug.

Bij het afscheid wensen we Fernando en Kira veel sterkte voor de komende dagen. Hun reis begon verdrietig, maar eindigt deze dag in ieder geval met een klein lichtpuntje. En ergens op de bodem van de gracht liggen nu 2 telefoons minder.