De Veemkade in Amsterdam is onze eindbestemming. We krijgen een oproepje van Tim, want tijdens een wandeling langs de kade glipte zijn telefoon uit zijn handen en viel precies voor een meerpaal. Hij vraagt of we kunnen helpen, en we maken direct een afspraak voor vroeg in de avond. Eenmaal aangekomen op locatie worden we gelijk gespot, want Tim woont ook aan de Veemkade en zit in de deuropening al op ons te wachten. Lachend komt hij ons tegemoet en met zijn allen lopen we naar de val-locatie.

De Veemkade is gelegen in de voormalige Oostelijke Handelskade en de IJhaven, waar vroeger reusachtige vrachtschepen en stoomsschepen aanmeerden voor de handel. Waar destijds zware goederen uit de ruimen werden gehesen, zoeken wij nu naar de verloren smartphone van een buurtbewoner.

Dan ontstaat er, zoals wel vaker gebeurt, enige twijfel over de exacte plek. Was het deze paal of die ander, dus we geven de waarschuwing dat we wel een paar keer op en neer kunnen, maar niet te vaak. Het water is te diep om onbeperkt op en neer te gaan, want onze oren vinden dat niet fijn. Tim kan het helemaal begrijpen, hij heeft zelf ook gedoken en snapt precies wat we bedoelen.

Heel beslist maakt hij een keuze, het is deze meerpaal. Het team gaat aan het werk, de uitrusting wordt klaargemaakt en Marja trekt haar pak aan. Normaal hangen we, zeker op deze diepte, één afdaallijn neer, maar vandaag gaat de meerpaal als afdaallijn fungeren, en mooier kun je het niet hebben. Na de nodige checks is Marja er klaar voor en met een grote stap springt zij het water in. Rustig zwemt ze naar de meerpaal en het afdalen kan beginnen.

Met één hand aan de meerpaal zakt ze rustig af naar de bodem. Daar aangekomen ziet ze dat er, hoewel het minimaal is, een klein beetje zicht is. Ze wil een vinger op de bodem plaatsen om heel voorzichtig de lamp te pakken, en dit alles moet heel beheerst gebeuren om geen stofwolk te maken.

Alleen komt het niet zover, want bij het plaatsen van de vinger stuit ze gelijk op een hard en glad voorwerp, de telefoon. Soms heb je gewoon geluk. Op de kade vraagt iedereen zich af of ze nu al boven komt, maar lachend steekt Marja gelijk de telefoon omhoog. Gelach, gejuich en de woorden “what an experience” volgen op de kade, en een mooier bedankje kan het team zich niet wensen.