We krijgen ’s avonds laat een telefoontje, er is een telefoon in het water gevallen. “We weten precies waar, kunnen jullie helpen,” klinkt de vraag aan de andere kant van de lijn. We leggen uit dat we eerst een vergunning aan moeten vragen, maar dat we de volgende dag zeker kunnen duiken. We maken meteen een afspraak en zo staan we de volgende dag vol goede moed aan de Leidsegracht in Amsterdam. Het team is al eerder aanwezig dan Marja, die onderweg een telefoontje krijgt van haar collega’s: “je kan alleen aan de overkant van de gracht parkeren, er is een plekje, dus misschien uitladen op locatie en dan een rondje rijden.” Dat lijkt Marja ook het beste plan.

De Leidsegracht werd in de zeventiende eeuw gegraven als onderdeel van de beroemde Amsterdamse grachtengordel en vormde destijds een belangrijke vaarroute voor de uitleg van de stad. Vandaag de dag liggen de historische grachtenpanden er nog net zo statig bij, maar vis je er af en toe een hypermoderne smartphone uit het water.

Als de auto geparkeerd is en de spullen op locatie staan, beginnen we direct met opbouwen. Onderhand wordt er druk gekletst en leggen we de regels nog eens uit, want we hebben strikte orders gekregen van de instanties: we mogen duiken, maar alleen als we netjes tussen de bootjes blijven. Gelukkig krijgen we te horen dat de telefoon ook heel dicht langs de kademuur is gevallen.

Eenmaal in het water duurt de zoekactie gelukkig niet lang. Ongeveer een halve meter vanaf de kademuur vindt Marja de telefoon al op de bodem. Zo staat ze na ongeveer vijf minuten alweer op de kade, mét een nog werkende telefoon in haar hand. Tot slot wordt er nog een leuk fotootje gemaakt, waarbij de duikersvlag volgens de mannen absoluut niet mag ontbreken.