Een mooi ritje ligt in het verschiet, want we gaan naar een jachthaven gelegen aan De Vlaak in Lemmer. Andreas is daar zijn telefoon verloren, of liever gezegd, in één keer twee telefoons. Altijd doet hij het zakje van zijn jas netjes dicht, maar vandaag net even niet. Eerst is hij zelf aan het zoeken geslagen, maar na een klein uurtje gaf hij de moed op. Nu mogen wij het proberen en het water in duiken.

De Vlaak en de aangrenzende wateren van Lemmer vormen al eeuwenlang een belangrijk scharnierpunt tussen de voormalige Zuiderzee en de Friese meren. Waar vroeger houten vissersschepen de kades vulden, liggen nu plezierjachten afgemeerd in de moderne jachthavens.

Eenmaal in het water maakt de duiker eerst twee korte baantjes op het zicht. Het zicht is hooguit twintig centimeter, wat niet veel is, maar soms net genoeg. Dan ontdekt de duiker dat de bodem behoorlijk onrustig is, met bergjes bij elkaar geharkte mossels en diepe kuilen met losse stukken veen. Bij bovenkomst vraagt hij dan ook direct: “zelf gezocht?” Er wordt beamend geknikt, waarna we nog even vragen welke kant hij op is gegaan en ook dat wordt netjes aangewezen.

Dan gaat de duiker weer onder, maar dit keer gewapend met een metaaldetector. De eerste telefoon is al snel gevonden, waarna het signaal dat de duiker binnen krijgt even wat zwakker wordt. Toch onderzoekt hij de plek grondig, en ja hoor, in een kuil onder een redelijk groot veenblok komt de tweede telefoon tevoorschijn. Met twee telefoons tegelijkertijd boven komen is altijd fantastisch.

Eerst is er de blijdschap dat er een telefoon gevonden is, en meteen daarna de verrassing dat ze er beiden al zijn.