Rukwind gooit telefoon van tripod in Zaanse Schans

We krijgen een telefoontje vanaf de steiger van de Zaanse Schans, Mark Meruen̈as uit de Filipijnen is zijn telefoon kwijtgeraakt. We maken een afspraak om zeven uur ’s avonds, en Mark vertelt dat hij daar op ons blijft wachten. We laten weten dat we het proberen eerder te redden, en dat lukt ook.

Het verkeer zit ontzettend mee, waardoor we al iets na zessen ter plaatse zijn. We kennen de weg en weten precies wat we nodig hebben voor een geslaagde duik, dus alle spullen gaan meteen mee. We duiken hier meerdere keren per jaar, de Zaanse Schans is voor ons zo langzamerhand een vertrouwd stekje.

Aangekomen op de steiger zien we Mark meteen. Hij wandelt rond met een wat oudere dame, die zijn moeder blijkt te zijn. Samen maken ze een rondreis door Europa, voor beiden de allereerste keer op dit continent.

De Zaanse Schans oogt eeuwenoud, maar bestaat in deze vorm pas sinds 1959, toen de eerste karakteristieke Zaanse huisjes en molens hierheen werden verplaatst om ze van de sloop te redden. Vandaag de dag is het een van de populairste plekken van Nederland onder buitenlandse bezoekers, die hier met eigen ogen eeuwenoude windmolens aan het werk kunnen zien.

Een rukwind gooit roet in het eten

Niet gewend aan de Nederlandse rukwinden willen Mark en zijn moeder een foto maken met hun telefoon op een tripod. Zoals zo vaak gebeurt, waait die om, en zowel de tripod als de telefoon belanden in het water.

We gaan meteen aan de slag, en binnen de kortste keren ligt Marja in het water. Lang heeft ze niet nodig, binnen een paar minuten is ze alweer terug boven.

We maken nog een paar leuke foto’s en geven een droogadvies mee. We krijgen veel bedankjes terug, en Mark en zijn moeder hebben er in ieder geval een mooi avontuur bij om thuis over te vertellen.