Een oproep vanuit Vlaardingen brengt ons in beweging, want tussen de steiger en de boot is een telefoon in het water gevallen bij de jachthaven aan de Oosthavenkade.

Bij aankomst geven we een belletje dat we gearriveerd zijn, waarna Mitchell gelijk komt toelopen om het hek voor ons open te maken. Terwijl we naar de exacte locatie lopen krijgen we te horen wat er gebeurd is. De vader van zijn vriendin gooide een doosje met een nieuwe controller over de steiger, en daar begint het hele verhaal.

Het doosje valt in het water en Mitchell die in de boot zit wordt direct geroepen. Gehaast komt hij uit de kajuit en stoot daarbij zijn telefoon uit zijn handen, die met een flinke plons in het water belandt. Het doosje met de controller is inmiddels al uit het water gehaald, maar de telefoon ligt nu stilletjes op de bodem. Dan begint de eigen zoektocht, want met een magneet gaan ze aan het werk, maar hoe goed ze het ook proberen de telefoon komt niet boven. Nu mogen wij het proberen!

De Oosthavenkade aan de Oude Haven van Vlaardingen ademt de rijke geschiedenis van de haringvisserij, waar eeuwenlang houten schepen aanmeerden bij historische pakhuizen. Tegenwoordig delen de monumentale kades hun historische charme met moderne watersport en pleziervaart.

Als het setje opgebouwd is, de afdaallijn is opgehangen en de nodige checks uitgevoerd zijn zakt Marja af naar de bodem. Dit keer neemt ze de metaaldetector gelijk mee zodat ze niet onnodig op en neer hoeft te gaan. Het water is vier meter diep wat normaal geen probleem is, maar vlak na een verkoudheid vinden de oortjes dit toch wat minder leuk.

Het wordt toch nog een behoorlijke zoektocht, want de telefoon laat zich niet zomaar vinden doordat hij waarschijnlijk door de eigen zoektocht met de magneet wat is verplaatst. Na een kleine 20 minuten kan Marja de telefoon eindelijk overhandigen, waarna het nog werkende toestel opgelucht wordt aangepakt. Lachende gezichten en hartelijke bedankjes volgen op de steiger. Het was weer een prachtige duik in Vlaardingen!